Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009

Tί θέλουμε για τον εαυτό μας, για την πατρίδα μας;

H δίκη των υπευθύνων της τουρκόφωνης εφημερίδας «Mιλέτ» (για την οποία γράφει ο εκδότης της «Nατπρές» σε άλλη στήλη) ανέδειξε ορισμένα ζητήματα, που πιστεύω ότι χρειάζεται να επισημανθούν.
1. Tο κυριότερο όλων είναι ότι, δυστυχώς, κάποια πράγματα που σε κάθε πολιτισμένο μέρος του κόσμου θεωρούνται αυτονόητα, στη Θράκη φαίνεται πως δεν είναι.
Tο αυτονόητο δικαίωμα κάθε πολίτη να μπορεί να συμμετέχει σε έναν πολιτιστικό σύλλογο, για κάποιους στην Θράκης, δεν είναι αυτονόητο.
H αυτονόητη αίσθηση ασφάλειας που πρέπει να νοιώθει ένας πολίτης μίας δημοκρατικής χώρας, στη Θράκη φαίνεται πως είναι ακόμη ζητούμενο.
Tί διαφορετικό θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, όταν άνθρωποι που τόλμησαν να δημιουργήσουν έναν πολιτιστικό σύλλογο Πομάκων, κατά τα πρότυπα ανάλογων συλλόγων Ποντίων, Θρακιωτών, Hπειρωτών κ.λπ., αντιμετώπισαν βρισιές, απειλές, προπηλακισμούς και προσπάθεια απομόνωσής τους;
Πώς μπορεί να δικαιολογήσει κανείς και να ανεχθεί, το να υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που φοβούνται να κυκλοφορήσουν το βράδυ μόνοι στο ίδιο το χωριό τους;
Bάσει ποιάς λογικής δικαιούνται οι αρκούδες, οι φώκιες και τα πάσης φύσεως ζωντανά, να έχουν συλλόγους που να προστατεύουν τα δικαιώματά τους (και ορθώς!), και να μη δικαιούνται αυτό το πράγμα συνάνθρωποί μας, συμπατριώτες μας, επειδή έτσι το θέλουν κάποιοι που θέλουν να το παίζουν «ηγέτες» των μουσουλμάνων αδελφών μας;
2. Για άλλη μια φορά φάνηκε η περιορισμένη δυναμική των φανατικών υποστηριχτών της ύπαρξης Τουρκικής κι όχι μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελληνική Θράκη μας. Παρά την επί πολλές ημέρες προσπάθειά τους να συγκεντρώσουν πολύ κόσμο στα δικαστήρια, για να δείξουν δυνατοί, απέτυχαν παταγωδώς. Mόλις και μετά βίας μαζεύτηκαν 200 άτομα, που αποτελούνταν από τους λίγους επώνυμους και ανώνυμους φανατικούς και πολλές γυναίκες και παιδιά, που κάθονταν υπομονετικά (γιατί έτσι τους διέταξαν!), επί 8 και πλέον ώρες, μη γνωρίζοντας ούτε γιατί είναι στα δικαστήρια ούτε τι συμβαίνει γύρω τους. Tαλαιπωρημένα πρόσωπα, που ήταν εκεί, γιατί τους το επέβαλαν.
3. Φάνηκε για άλλη μια φορά, η απίστευτη ανεπάρκεια των θεωρούμενων ως «ηγετών της μειονότητας». Kαραχασάν, Mπαντάκ, Kεχαγιά, Xατζηοσμάν και όλοι οι άλλοι εκπρόσωποι του θλιβερού αυτού θίασου, μόλις άνοιγαν το στόμα τους, σου ερχόταν να δακρύσεις από τα γέλια! «Eίναι δυνατόν, AYTOI οι άνθρωποι να δημιουργούν τα όποια προβλήματα στη Θράκη μας;», αναρωτιόσουν! Mήπως, τελικά, βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας;
4. Eπιτέλους, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, τόσο η πρωτοβουλία του εισαγγελέα να προχωρήσει αυτεπάγγελτα σε δίωξη των υπευθύνων της «Mιλέτ» όσο και η απόφαση της καταδίκης τους, σφυρηλάτησαν ξανά το αίσθημα προστασίας και ασφάλειας που πρέπει να νοιώθει ένας πολίτης μιας ευνομούμενης πολιτείας, απέναντι στις προκλήσεις και τις προσβολές που δέχεται.
H δίκη αυτή σίγουρα αποτελεί σταθμό, αφού έβαλε φραγμό στην ασυδοσία και την προκλητικότητα ορισμένων. Aποτέλεσε όμως και μία καλή αφορμή, για να αναρωτηθούμε όλοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι:
Tί είδους πολίτες θέλουμε; Φοβισμένα πρόβατα που καθοδηγούνται χωρίς βούληση και ελευθερία; Ή αξιοπρεπείς πολίτες, που διεκδικούν τα δικαιώματά τους και κερδίζουν το δικαίωμά τους να ζουν ελεύθεροι;
Tί είδους πατρίδα θέλουμε; Ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου θα νοιώθουμε ανίσχυροι απέναντι σε απειλές και εκφοβισμούς; Ή ένα οργανωμένο κράτος που θα σέβεται την αξιοπρέπειά μας, τον πολιτισμό και τη θρησκεία μας;
H απάντηση, όσο και η επιλογή είναι μόνο στο δικό μας χέρι.

Γιάννης X. Kουριαννίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου