Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

HABÉREVE NA POMÁTSKO

Ad 500 milyón eyró na góre epitagés pres parî íma faf tsâlo Elláda za 4 uvótre i kákna víkot ad epimelitírio no, ne óti na íshtot da gi paltôt zhíne gi so dáli allá ñoti némot parî da gi platôt. Áyni saatá, ad ipoyrgío ikonomikón izléze kanún za da mózhod vrítsi zhíne ímot bórche faf eforíe no, da go platôt za 48 mésetsî uvótre i ne za 15 mésetî, kákta bésho da isâ allá ye kanúnon yátse vazbórkan i níta zhíne ránbatöt faf eforíe no, nítza zhíne ímot bórche ne, naznót kakná trâbava da stóret.

Néma ad 30 mesetsáse natsîy da písavot daktórie no lâkove zhâmne stárem so faf KAPI no i da so faf íkono. Zattó 6000 kishí skóra stári she trâbava astâna da zatváret rantevoú na íkono i da hódet itám da si písavot läkové ne i da so pachûdi badín óti so po mlózine stári písavot na KAPI no tek da umôt da si písavot po sas kolñaylîka lekové ne.

Íma birkách déne atkák vléza nof müdûr faf astanô no na Xánthi, zavót go Athanásios Babalídis. Nóvïyen müdûr, za kakná na stánava faf Droseró, kadñena insánon she trâbava da hódet dur na Ávdira za mi písha adín daktór lekovéne, víka óti íshte dva tri déne za da so nauchí kak ye rábatana na i azám she móchi da stóri nâko za na tràbava inéy insán da hódet inîy duléche za annók lâka. Za krísi so víka óti she móchi na stóri astanô no da hárchi po mífko parî allá i da ye ne níkana noksán ad bólne ne.

Dur da Athíno víko she fröt insánon allá i azîne ad belidió no faf Ávdira allá néma da astávet dimarxío no za nóvo no belidió da ye faf Geniséa óti kákna víkot, ne ye právo da ye ne faf Ávdira.

Zafátot za mífko déne nóvï prográmmata ad TEMPME i sas inéy umôt zhîne dükânove ímot bórche na eforíe no, na íko no íli na téve no, i na mála, da zômot dfánio da 100000 evró za si paltôt bórchene. Dánio no she ye za 5 godínï, na birinjí no dve godínï she pláshtot yálnïs faíze I za drúgï ne tri godínï she pláshtot I zhîne parî so zôli. Faf izí prógramma umôt da vlézot yálNís zhíne dükenjíye so na zímali dánio sas dve te napréshne prógramma íli i da so zímali, da ye ne búlo ad 100000 evró na góre. Mlóze dûkenjíye gi ye allá strah óti bángï ne néma da mi go datót inazí dánio sas 5% faíza kákna víkot ad TEMPME no allá she mi go dató sas 7% íli sas 8% faóza.

Mózha da astánaho yálnïs trimína kishí da rábatöt faf Grupál óti gi druzâhte vrítsà atfírixo allá si ye na kinígïne bellní ta si eteríe na rábati kákta i naprésh i zattó vrítsi zhíne astánaho pres rábato, na znot kakná da stóret za da si náydor hakñane i ímot golâmop parápono i na Sokráti Xinidi óti mu éshte skóra 5 ay naprésh kázaho kakná stánava faf Grupál allá mi ye da isâ éshte ne pamágal na níkana, níta za da si astánot itám níta za da gi kladé faf drúgo rábato.

Paradí annók póte faf Basáikavo, insánon so razdelíxo na dve, anná na straná víka óti ye belidiána zôla ad tógavo mâsto za da stóri póte I drúgom kóshtem pri toga I drugána straná víka óti so búli at kráyete vrítsi razî za da stáne inazí pot. Kráyene she go nahóde hükümáton I she kasha kotrí íma I kotrí néma háka.

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

HABÉREVE NA POMÁTSKO

Ad Srâdo she zafátot da dávot ad ergatikí estía ishitírie za lâtashni gezmé i zhíne ímot stórebï kinígïne umöt da hódet ad sabálïyin da pláden na ergatikó no kéntro za da zômot ishityírie no. Sâkotri she trâbava da íma sas tóga taftótito no, zhókne teftére hódi na daktóra i ekatharistikó no ad eforía no. Faf drúgïse kasabî she ye pat sïró i she glôdot birinjí no hárfa ad íme no allá faf Xánti néma da go gklôdot i she umé sâkotri da zôme isitírieta na kogîna íshe, dur da drúgono Jümayó óti faf náshoso kasabó néma mlóze písane. Sas ishitírie no na anmnó, vrítsi shé zömot i annók kitápe sas vrit hotéleve ne za da adberrót kadé íshtot da ídot za annó haftó nay mlógo.

Apergíe faf tsâlo elláda she právet vrítsi faf chetfórtak za 24 sahát, i zhíne rábatet fah hükümétsko rábato allá i zhíne rábatet drúgade, zhíne rábatet faf belidiéne i faf nomarxiá no, zhíne rábatet faf hudútove ne, dáskalïye ne, kazétajiye ne, zhíne rábatet faf bángï ne i faf dukânove ne, i zhíne daktórie rábatet faf astané ne.

Dvash kerét ye za annók mésetsa uvótre zatvóreno belidiósko no kolimbitírio faf Xánth. Annósh to óti bésho pánnala derjâna faf vadóno i isâ óti náydaho nókakvo mikróvio faf vadóto uvótre. Ad belidió no víkot óti isazí stánava chôshto pa kolimvitíria na i ásïl faf zhîne mésetsï hódet mlózi insán. Mózha da ye has inîy kákna víkot allá za da so zatfáre isîy chôshto kolimvitírio no, trâbava nókana da na stánava kákna i kogîna trâbga da stánava.

Naznót kakná da právet faf Ávdira óti da birkách déne naprésh znáho ta tíye she ímot dimarxío no za nóvo no belidió allá so anuchího ta dimarxío no she ye faf Geniséa. Áyni saatá zafátiho da so chûvot ímeta ad pasóka i néa dimokratía za periferiárxis faf náshoso periféria. kákna kázavot zhîne eteríe pítot insána sas telifóna, kotróga ta métnot an drúganek intixáà za periferiárxi, zhíne so sas pasóka íshtot po mlózi ne, periferiárxis da ye Panagiótis Sgoyridid pak zhíne so sas néa dimokratía, íshtot za periferiárxi isâshnasek nomárxi faf Xánthi, Giórgo Pavlídi.

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

HABÉREVE NA POMÁTSKO

Katá palâni so stánalí pezodrómia no faf Rémvi óti ad belidió no na tsístet trevóno i faf inot yódro trâvo mózha isà lâtse da íma i zmíye allá mózha i da so fáti ógan agî isóhne ináy trevá. Faf áyni mâsto, akshálmïyuin néma ni lámbï i sas zóra umé badín da varví itám agî so smratchí. Faf inéy pezodrómia allá i pa pótevene igrót hérgün míchkï dechiá óti néma annó ápayrï mâsto nagadéno za tah i mózha kájna igrót, da gi udríye badím tumafíl.

Daktórie ad Erithró Stavró bého búgün faf Xánthi za da právet pres parï mayené insánane za xolisteríni, za shikér hastalîka i za píesi allá i za da kázhot vritsâm óti inéy mayené trâbava da gi právime vrítsi chôsto. Pres daktórieto paminóxo mlógi insán ad xánthi i ad drúgï mestá.

Dur na Ávdira trâbava da hódet insánon ad Droseró óti ad astanöno na astávet zhîyen daktór ye faf Droseró da mi písava lekovéne allá na ráchet níta faf astanôno da mi gi písavot. Zhíne sedôt faf Droseró, právet parápono na belidió no allá dímarxozon faf Xánthi víka óti ad astanôno no na astávet daktórane da mi písava lekáne i ne ad belidió no. Káksa znóme da isâ, astanâna she nagáda faf Droseró annó iatrío allá níkotri na kázava kakná she právet inélkus insám durgî da so nagadí.

Zafátiho sas Neoellhnikí Glósa faf Jümágun zhîne talebé se üchünjû sïnîf faf líkio no da dávot intiháma za da vlézon ta nâko panepistímio. Po mlógï ne talebé písaho yáyse húbe i xazïrladísavot so za drúganek dérse. Faf sóboto she písavot na áyni dérse véchertskîne ne líkia i dechiána she trâbava da so faf sïnîfane nay gech da altî.

Da búgûn vrítsi znáhme óti dhmarxío no za dímo Dimókritoy ta ye faf Ávdira allá búgún go premeního i dimarxío no she ye faf Geniséa, kákta zátïn istäho i insánon. Drúgï ne belidié si so kákta gi znáhme at kráyete.

Ne ye salám kakná sa víkot mlózi óti she so zatváre zhîyen mechít so uchôt za jïndirmî faf Xánthi. Zatïn faf inok mechite ishtot mlozi da vlezot oti le davorshotli go, znot ta imot i rñabato. Saata faf inok mechite so uchot 340 kishi i ima ad 45 daskalïye nagore.

50% she sfále periféria na zhîne parí ta dáva na Dimokrítio paneistímio. Annó godíno naprésh, isáy periféria iskára 50 milyón evró za Dimokrítio za da ygradí i drúgî binî allá búsena gi sfále na 20 milyón evró i níkotri na znó kakná she so nagáda san inéy parî i kakná néma da stánava.

Mózha krísi so da no nagáda da spréme mlógo ad zhíne rábatï naprésh právime allá zhíne ímot miíchkï várkove trâbava da gi na astávet ne preglâvani óti mózha da ímot nâko ne adbáveno i da stáne nâko parátiko. Zattó zhîyen zno i umé da si preglé samîy várkono da go stóri durgî si ye éshte ráno pak zhînen na zno, hube ye da parûka bannnóga mástara.

Na mlógo mestá faf Xánthi íma hérgün sergíe pres ádie da predávot yéftinï allá i po mlóishkeret no texlikelí i ne húbaï rábatï allá gi insános kupóvot óti faf isók zamána sâkotri glôda da náyde nâko po yéftino. Iney sergíe allá právet golâma zaráre i dükeníyemne óti predávot kakná na i tíye, zattó trâbava da so admáxnot vrítsi zhíne predávot pres ádie, hem za da na právet zaráre dükenjíyemne hem za da na predávot zhînme rábatï mózha da no stóret parátiko.

Da sabáre vrit kóshtene zhîne so ugradénï pri denízene pres ádie zafáta hïkümétes i mlógo inakvîne kóshte íma i pa náshasek deníze. Allá za inéy kóshte íma golâma kabaháte i hükümétes óti za da iskára parî, nagáda zhâhne ímot kóshte pres ádie da paltôt birkách evró i azám gi na bára.

Ad annó no stráno so sfále aylîkos i gündelíkos i ad drúgono stráno anní náydaho faf isók zamána meydáne da káchek síchkono kakná na kupóvame, da ye benzín, da ye kas, da ye yédivï rábatï. Zattó KÉPKA no íshte ad hükümétese da íma isnsána ad abihódet pa vrit dükâmie so i zhîyen káchi fiátovene za da íma po golâma kâre, da go kázavot kotrí ye, da mu kláva golâmo, jezó alla i da ye zíma inoy jezó, ne le da ye kláva i zhîme dükânove so na fchûvot i káchet pak fiátovene, da gi zatváre heptén.

Mózha hükümétes da víka ta néma níkotri ad zhâhne umôt da izlézot isâ na aylîka sas po mífko parî, da izgubôtn nâko i she si zômot aylïkane i akú rábatôt éshte birkách godínî, allá níkotri an zno kakná she stáne po na sétne i zattó po mlózine právet ad isâ kinígïne za da zômot aylîka. Áyni rábata stánava i faf astinomíe no, i itám mlógo jïndïrmî izlízot na aylîka óti na znot she mózhotli dve tri godínï sétno da go zömot.

Mlózi stári i samí insán châkot ad zhâhne rábatot faf voíthia sto spíti da mi stóret rábatïne faf kóshtono, da gi stkárot na annók daktóra íli da mi kúpek läkovéne. Za drúgïse godíni, voíthia sto spíti she ímot vrit belidié se i yálnïs faf Sélero néma da ímot óti hem kinígïne ne stórili kákna trábavasho, hem némot nagadéni póteve za zhâhne insána na mózhot da vasrvöt i abihódet sas árabo hem so ne stórili níta annó énstasi atkák mi kázaho ta tíye néma da ímot inakvóne prógrama. Faf sélero, 65 kishí stári astánavot pres níkakva yardïma óti belidiána íli na zno kakná trâbava da stóri íli na íste da go stóri.

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

HABÉREVE NA POMÁTSKO 13 MÁIOS - 2010

Sichkono ye xazir za da zafátet útre da dávot intixáma za da vlézon na nâko panepistímio talebé ne pa vrit líkie so allá paradí krísi so, bu senâ she so po mífko zhíne chûvot talebéne faf zhókne saháte she písavot. Birinjí no ders za zhókne she dávot intixáma ye Neoelinikñí Glósa.

Insántso kókalie náydaho faf annó mâsto pri annó külsó faf Xanthi. Kákna víkot zhíne abiyískavot stárï rábatï, trâbava da so ne yátse addávnashnï in´ry kókalie allá po húbe she znóme birkách deéne sétno. Inakvîne kókalie nahóder chôsto óti so naprésh insános ne imâli gróbie i umrâtene gi so pagríbali pri külséne.

Pólno rópkï i atfóreni friátia ye párko Megálou Alexaándroy faf Xánthi allá gi ye uvótre faf trevóno ne vidé i sâkotro déte allá i golâm chülâk umé da páne i da so udríye. Zátïn birkách déne naprésh annó mícko déte pána faf annó ad inéy rópkï i víyna si nagódo. Ad belidió no víkot ta gi inéy rópkï právet kúcheta pak za atfórenïne friátia, velího géki she gi zatvóret bórzho. Níkotri so allá na séshta óti trâbava naprésh da so udríyet dechiá i azám belidiána da stóri kaknána trâbavasho da ye stórila éshte na vakîta atkák na inazí párko hódet mlógo mechíteve na gezmô.

Mózha mlózi da víkot ta faf isók parátika zemána trtàbavasho na da daxóte na Ellada Erdogan allá kákna víka Panagióyis Sgoyrídis, húbe právi da íde óti annó no néma níkakvo rábato sas trúgono. Za müslümánese faf Thráki, Panagiótis Sgoyrídis víka óti trâbava Erdogám da so nauchí kakná právi proxenío no faf Komotiní.

i dve réchkï za vremôso

Húbavo vréme she íma útre tsâla déne faf Ananatolikí Makedonía i Thráki. Derejâna she ye ad 15 da 29 i vetrón néma da ye ad 5 bofór na góre

Όλοι θέλουν τον Καλλικράτη κι όλοι θέλουν να μείνουν μόνοι τους


Σε όποιον δεν αρέσει η νέα αυτοδιοικητική δομή της χώρας, ας πάει σπίτι του

Πριν από μερικούς μήνες, τότε που ο Καλλικράτης υπήρχε μόνο ως φημολογία και τίποτα παραπάνω, μέσα από αυτήν εδώ την εφημερίδα και, αν θυμάμαι καλά, μέσα από τη συγκεκριμένη στήλη, είχαμε πει ότι βγήκαν τα μαχαίρια των νυν αλλά και των πρώην δημάρχων. Αυτά που γίνονται σήμερα όχι μόνο στο νομό μας αλλά σε ολόκληρη τη χώρα, μας δικαιώνουν απόλυτα για όσα λέγαμε τότε. Τώρα βέβαια που ο Καλλικράτης και πιο συγκεκριμένα το χωροταξικό των δήμων, ανακοινώθηκε και επίσημα από την κυβέρνηση, ήρθε η ώρα τα μαχαίρια να μπουν στις θήκες τους και να πέσουν στο τραπέζι οι άσοι από τα μανίκια και άσοι από τα μανίκια μπορεί να θεωρηθούν πολλά, μια στενή φιλία ενός δημάρχου με κάποιον υπουργό, μια καλή σχέση κάποιου επικεφαλής αντιπολίτευσης με έναν βουλευτή ή ακόμα και η δυνατότητα ενός τοπικού άρχοντα να ασκεί επιρροή στους συνδημότες του.
Σε ότι αφορά βέβαια στο νομό Ξάνθης, είδαμε και ακούσαμε τις τελευταίες μέρες του κόσμου τα παράλογα. Για παράδειγμα, είδαμε για πρώτη φορά στο δήμο Βιστωνίδας συμπολίτευση και αντιπολίτευση να ενώνουν τις δυνάμεις τους και να διεκδικούν από κοινού τη Γενισέα ως έδρα του νεοσύστατου δήμου Δημοκρίτου. Από την άλλη, η νυν δήμαρχος του δήμου Αβδήρων Εύα Τσακίρη, επικαλούμενη λόγους ιστορικότητας, ζητά η έδρα του νέου αυτού δήμου να είναι στα Άβδηρα.
Αλλοίμονο αν η ιστορικότητα μιας περιοχής αποτελούσε κριτήριο για τον ορισμό των νέων δήμων, τότε δε θα είχαμε μείωση αλλά αύξηση των δήμων, για να μην πω διπλασιασμό τους και μη σας φαίνεται καθόλου παράλογο αυτό που λέω. Και τη μάνα μου να ρωτήσετε για την αυλή της θα σας πει ότι είναι μια ιστορική αυλή κι όπως ξέρουμε στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα μέρος που να μην έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία.
Ωστόσο, μπορεί να φάνηκε κάπως προκλητική ή μάλλον απίστευτη η συμμαχία Ζλάτκου – Τσολακίδη, αλλά ως προς το αίτημά τους να είναι η Γενισέα η έδρα του νέου δήμου μάλλον έχουν δίκιο κι όχι επειδή η Γενισέα ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της Ξάνθης αλλά γιατί αυτή τη στιγμή είναι το κεντρικότερο μέρος του δήμου Δημοκρίτου κι άρα θα εξυπηρετεί όλους τους κατοίκους του δήμου.
Κι αν ήταν παράλογο αυτό που έκαναν Ζλάτκος και Τσολακίδης τότε τι να πει κανείς για τη Σταυρούπολη, όπου προφανώς η επιρροή του κυρίου Καρασακαλίδη προς τους εκεί κατοίκους, τους οδήγησε στην αστεία, κατά την ταπεινή μου άποψη, κίνηση να κλείσουν το σιδηρόδρομο, απαιτώντας ο δήμος τους να μη συνενωθεί με κανέναν άλλο δήμο και στην προκειμένη περίπτωση με αυτόν της Ξάνθης.
Μετά από όλα αυτά λοιπόν, το μόνο συμπέρασμα που με απόλυτη ασφάλεια μπορεί να εξάγει κανείς είναι πως όλοι θέλουν τον Καλλικράτη αλλά ταυτόχρονα όλοι θέλουν να μείνουν μόνοι τους, να μη συνενωθεί δηλαδή ο δήμος τους με άλλον ή άλλους δήμους. Ίσως βέβαια για όλο αυτό το μπάχαλο να φταίει κι αυτή η περιβόητη διαβούλευση που για την ώρα μόνο σε μπελάδες μας έχει βάλει. Αν η κυβέρνηση είχε κάνει τις ανακοινώσεις της για τη νέα αυτοδιοικητική δομή της χώρας ως κάτι το οριστικό και χωρίς να δώσει περιθώρια αντιδράσεων, δε θα γινόταν τόση φασαρία για τον Καλλικράτη.
Ένα επίσης ασφαλές συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται κανείς είναι πως το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται όλοι αυτοί που αντιδρούνε είναι η καρέκλα τους και τίποτα παραπάνω. Ούτε ο πιο αφελής δεν μπορεί να πιστέψει πως όλος αυτός ο ντόρος γίνεται από αγάπη και ενδιαφέρον για τον τόπο.
Στο μόνο που συμφωνώ με ορισμένους τοπικούς αυτοδιοικητικούς παράγοντες είναι ότι το σχέδιο αυτό αποφασίστηκε από τους λίγους μέσα σε κάποια γραφεία και δε ζητήθηκε σε καμία περίπτωση η γνώμη των πολιτών, όχι με δημοψήφισμα, διότι αυτό θα ήταν παρατραβηγμένο, αλλά με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Ας μην ξεχνάμε πως είναι κάτι που αφορά πρωτίστως τους απλούς πολίτες και μετά όλους τους άλλους. Αν και εδώ που τα λέμε, το πιο σωστό θα ήταν ίσως ο κάθε νομός να γίνει και ένας δήμος και να τελειώνει εκεί το πανηγύρι αυτό.
Κάτι που επίσης φοβάμαι πολύ είναι πως οι νέοι δήμοι θα φορτωθούν πολλές ακόμα αρμοδιότητες και υπηρεσίες αλλά χωρίς τα απαραίτητα συνοδευτικά κονδύλια, όχι γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει προβλεφθεί αλλά γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν χρήματα. Απορώ μάλιστα πού θα βρει η κυβέρνηση τα πέντε περίπου δις που απαιτούνται για την υλοποίηση του Καλλικράτη, εκτός κι αν πάμε πάλι σ’ αυτό το περιβόητο «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» και μας τα δώσει πάλι κανένα Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Όπως και να ναι, εκείνο που τώρα χρειάζεται είναι η κυβέρνηση να τελειώνει με το θέμα αυτό και να κλειδώσει οριστικά τους νέους δήμους έτσι όπως αυτοί έχουν διαμορφωθεί. Οι διαμαρτυρίες, οι αντιδράσεις και οι γελοιότητες δεν ωφελούν σε τίποτα. Όποιος έχει τη δύναμη ας βάλει υποψηφιότητα κι ας εκλεγεί δήμαρχος στο δήμο του με τη σημερινή του μορφή, αλλιώς ας πάει σπίτι του.

Σ. Καραχότζα

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ


Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

HABÉREVE NA POMÁTSKO – 12-05-2010

Kanúna za zímot po mífko kiró zhíne ímot dükânove za kiraladísavanie, nagáda hükümétes za da na pláshtot golâmo kiró dükenjíyene i da mózhot i tíye da sfalôt fiátovene na kaknána predávot. Allá áyni saatá, 100000 kishâ skóra ergáte she trâbava da atfíret za annó godíno uvótre dükenjíyese faf tsâlo Ellada za da mózhot da prekárot krísi so. 65000 dükânove so hazîr za zatvárenye óti na mózhot da si plattôt bórchene na bángï ne i ad kadé na zímot mála. i zhîne dükànove so na zatvóret she izgubôt ad krísi so skóra 31 miliár evró.

Póyme yevásh yevásh nah lâto i birinjí so polâm pek she fáta ad Chtfórkan faf tsâlo Ellada. na annî mestá derejâma she ye ad 33 na góre allá nan náshoso stráno néma da pamína 29 óti pa isey mestá mózha faf Chetfórtak ad pláden da íma i dójda. Ad Sóboto natsîy dajdót she ye po golâm fan anatolikh Makedonia i Thráki i derechâna she pánne birdén allá ad itúi natsîy trâbava da châkame péka atkák pódime nah lâto.

Ad kakná sa stánava faf sonunjü so mésetsi faf náshasek hüküméte, mlózi stánaho i nabího an drügï hüküméteve za da náydot annó rábato i po húbavok zhïvóta i zhïne so éste ne nabívali, chûdet so da go stóret óti kákna si víkot i tíye, itúy néma da vídet bâla déne. Po mlózine ad zhíne nabívot na drúgade so mládi i pâti insán óti níkotri at täh na vârava ta she dóidot i faf Elláda po húbavï déne.

Ma mózha da pánne níta iglá na zemôno ad taxí, tuymafíleve, matñorove i insána faf Irñoon pak trâbavasho inazí pot da ye zatfóren i da na abihóde paitám níkana atkák so isâ nagáda. Allá ye faf xánthi ne le irññon oti i pa drúgîne póteve na mózha badín da náyde prázno pezodrómio ad ustayátï tumafíleve i matórove.

Dádaho ártïk ádie ad hükümátane za da so atísti i da so zagradí zhóno háni íma na pazárene. Inazí xáni ye ad nay stárïne binî faf tsâlo Xánthi i ad tîye umé badín da so séti kak so zhïvâli napréshnete godínï insános paitúi. Allá ye ne le inazí xáni, íma pa náshïse mestá i drúgï inakvîne biní, astávenï i zapusténï óti níkotri na zbo chíyem so o kotrí trâbava da gi panagadí za da stánoyt kákta so búlï naprésh.

i dve réchkï za vremôso

Húbavo she ye útre fas tsâlo anatolikí Makedonía i Thráki vremôso i yálnïs ráno sabálïyin mózha da ye mífko óblacno. Derejâna she ye ad 16 da 26 i vetrón she ye dólnik i néma da ye ad 5 bofór nagóre.

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

HABÉREVE NA POMÁTSKO - 11 MÁIOS 2010

Silaiitírio she právi búgûn ad pláden páme, faf platie no na xanthi i rüka vrit ergátese da so zberót itám za da dadót annók jevába hükümétemu se za kaknása íshte da stóri. Kákna víkot zhíne so faf páme, kaknása právi hüümétes na pray parátiko yálïs zhâmne so na hükümétsko rábato allá vritsäm, atkák vrítsi she trâbava da pláshtame po mlógo fóro i kólkoso so pamínot denése, po mlózi she astánavot pres rábato

Nay parátikane kanúna za da zôme badín aylîka, poy da prekára faf vuli no hükümétes, víka müdúren ad ergatikó kéntro faf xánthi. Sas inók kanúna za da zôme badín aylïka za 35 godíní rábato she trâbava da rábati sas púla 40 godínï. Za drúgïse tri godínï néma da so káchi níkotri aylîk allá i nay míckïne aylîkove she so sválet. Nay míchkîyen aylîk she ye 360 evro i she go dávot i zhâmne némot níkakvo asfália, agï na stánot na 65 godínï.

Na pirosvestikí no hóyh9o faf Panedñelnik, sas dáskalïyene na annó, zhîne dechiá so ikinjí sinîf faf beshinjí no dhmotikó faf xánthi za da so nauchöt kak rábati pirosvestikí no, kakná právi, allá i kakkná trâbava i dechiána da právet akú so bannós zapáli ógan faf mechítehne, faf kóshtono íli nâyde drúgie. Izí go pray pirosvestikñi so óti za mífko she ye lâto i vrítsi znóme ta lâtse so yátse koláy zapáleva adín ógan allá so belâ zagásha i vrit dechiána trábava da znót kakná da právet akú so pannós náydos kadéna íma ógne.

Zhóno érgo zavót anná meselâ prez íme, igráho faf Panedélnik faf simotikó no amfitéatro dechiá ad üchünjûno lílio i ad véchertskóno gimnásio. Mózha ináy érga da so ye písavala 1958 allá dúmi za rábati, mlógo ad zhîne stánavot i na náshasek zemána.

Faf xanthi besho búgün Sofia Kalantídou, mebús sas KKE i na pláden dúmesho vritsâm gazétajiyemne za kakná sa právi hükümétes i za kakná sa châka atsána ergátese. Kak na víka Sofía Kalantísdoy, uméme da izlézeme ad krísi so i pres drúga póte i ne le prews zhókse kázava hükümétes. Na sónate sofía kalantídou káza óti vrítsi zhíne so faf KKE, abihódes ad rábato an rábato za da kázhot vritsâm ergátem ne óti fas 15 faf drúganek mésetsa she íma faf tsâlo Elláda apèrgié.
SEBAIDÍN KARAXÓTZA

Θράκη και επίσκεψη Ερντογάν


14 Μαΐου 1920. Απελευθέρωση της Θράκης.
14 Μαΐου 2010. Ερντογάν και Νταβούτογλου στην Ελλάδα.

Αποτελεσματική πολιτική είναι η τέχνη της διαχείρισης των συμβόλων. (Μιτεράν)

Η σημερινή τουρκική εξωτερική πολιτική που εφαρμόζεται με κύριους εκφραστές τον Τούρκο πρωθυπουργό Ερντογάν και τον υπουργό Εξωτερικών Νταβούτογλου, που έρχονται στη χώρα μας στις 14 Μαΐου 2010, έχει συγκεκριμένο όνομα, περιεχόμενο και στόχευση.
Ένας από τους κύριους μοχλούς πίεσης της τουρκικής επιθετικής εξωτερικής πολιτικής προς τη χώρα μας, με αιχμή του δόρατος την ψήφο των μουσουλμάνων της Θράκης, αποτελεί το τουρκικό προξενείο της Θράκης. Θράκη η οποία απελευθερώθηκε στις 14 Μαΐου 1920.
Στην ημερομηνία των 90 χρόνων της επετείου απελευθέρωσης της Θράκης πραγματοποιείται εντελώς «συμπτωματικά» στις επόμενες μέρες, σύσσωμη η επίσκεψη των Τούρκων πολιτικών στην Ελλάδα.
Ευτυχώς τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε η εντέχνως σχεδιαζόμενη επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν στη Θράκη ανήμερα της επετείου απελευθέρωσης της Θράκης στις 14 Μαΐου 2010. Και αυτό διότι το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην επίσκεψη αυτή καθαυτή, αλλά στο συμβολισμό και το μήνυμα ισχυρής παρουσίας που θα εξέπεμπε ο Τούρκος πρωθυπουργός προς τη μουσουλμανική μειονότητα, ειδικά την εν λόγω ημερομηνία.
Και ευτυχώς αποφεύχθηκε και η σχεδιαζόμενη ταυτόχρονη επίσκεψη αμφοτέρων των δύο πρωθυπουργών στη Θράκη ειδικά τη συγκεκριμένη ημερομηνία που επιθυμούσε σφόδρα η τουρκική διπλωματία (που ακολουθεί άριστα τη ρήση του Μιτεράν) για να εκπέμψει το πολυπόθητο μήνυμα της άτυπης «συμβολικής συνδιοίκησης» στη Θράκη.
Ο νεοθωμανισμός παρόλη την εξωτική ονομασία, είναι το όνομα της σύγχρονης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που ουσιαστικά στοχεύει να αναδείξει την Τουρκία ηγετική περιφερειακή δύναμη στην Εγγύς Ανατολή και στα Βαλκάνια, ανασυστήνοντας τα όρια επιρροής και το ζωτικό χώρο της παλαιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ουσιαστικά το δόγμα Νταβούτογλου (νεοθωμανισμός), κατ΄ αναλογία και αντιστοίχιση, είναι ο αντίστοιχος ελληνικός «μεγαλοϊδεατισμός» του προηγούμενου αιώνα. Ο νεοθωμανισμός στο επίπεδο της ζώσας τοπικής γεωστρατηγικής πραγματικότητας, με λίγα λόγια είναι η μακρά χείρα των ΗΠΑ στην περιοχή μας, ένα βολικό ανάχωμα για αυτήν ενάντια στο «ριζοσπαστικό ισλάμ» από τη μία και τη «ρωσική αρκούδα» από την άλλη.
Ο νεοθωμανισμός όμως δεν αποτελεί πλέον μόνο μία εξωτερική απειλή για την Ελλάδα αλλά συνιστά δυστυχώς και μία εσωτερική παράμετρο της ίδιας πολιτικής και κοινωνικής ζωής μας, δεδομένου ότι έχουν δημιουργηθεί ομάδες συμφερόντων ιδίως στη Θράκη αλλά και κεντρικά στην Αθήνα, που προωθούν και υποστηρίζουν τον τούρκικο νεοθωμανισμό (παρακινούμενη από πολιτική αφέλεια ή από πολιτική βλακεία) διότι θεωρούν ότι αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντά τους.
Ομάδες συμφερόντων που έχουν ως πυρήνα τους ορισμένα παρασιτικά επιχειρηματικά στρώματα αλλά επεκτείνονται και σε πολλούς άλλους κύκλους ιδιαίτερα στους πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς παράγοντες (ιδίως στη Θράκη), στην εκπαίδευση, στους διανοούμενους, στα ΜΜΕ.
Ένα κλίμα παραίτησης και παρακμής της ελληνικής κοινωνίας και ένα κλίμα ωχαδερφισμού των πολιτών της Θράκης ευνοεί τη νεοθωμανική στρατηγική.
Το ζητούμενο τελικά κατά την άποψή μου με τη μειονότητα στη Θράκη (ενόψει και των αυτοδιοικητικών εκλογών), δεν είναι ούτε η ιστορική μας αντιπαλότητα με τους Τούρκους ούτε καν η εθνική μας υπερηφάνεια. Το ζητούμενο είναι μόνο ο εκδημοκρατισμός της μουσουλμανικής κοινότητας της Θράκης, να αποκτήσει δηλαδή η μειονοτική κοινωνία αληθινή πολυφωνία, αυτόνομη έκφραση, γνήσια ταυτότητα και ακηδεμόνευτο αυτοπροσδιορισμό και μάλιστα αυτό να συμβεί ιδίως στις δύο συνιστώσες της μειονότητας (Πομάκοι-Ρομά) που καταπιέζονται από τους τουρκογενείς και το τουρκικό προξενείο.
Να αποδομηθεί το βαθύ κράτος της Τουρκίας στην περιοχή, να εκσυγχρονιστεί η μουσουλμανική κοινότητα και για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να της δοθεί από το ελληνικό κράτος ευρωπαϊκός προσανατολισμός, αποκόπτοντάς την από τους πασάδες.
Δυστυχώς κάποιοι δεν τολμούν να βγουν να μιλήσουν για την καταπίεση των μη τουρκογενών μουσουλμάνων στη Θράκη από το τουρκικό προξενείο, από το φόβο μήπως βρεθούν άλλοι εκτός γραμμής για λόγους πολιτικού κόστους και κάποιοι άλλοι έμμεσα και εκτός μισθολογίου.

Τι κάνει το ελληνικό κράτος;

Το ελληνικό κράτος βρίσκεται μέχρι τώρα απροετοίμαστο αμήχανο, μετέωρο και υποχωρητικό μπροστά σε ένα μελλοντικό μεθοδευμένο τουρκικό σχέδιο αμφισβήτησης της κυριαρχίας του στη Θράκη και στις ρατσιστικές μεθόδους ξεριζώματος της πομακικής συνείδησης και καταγωγής (ουσιαστικά πολιτιστική γενοκτονία των Πομάκων και των Ρομά) και αδυνατεί προς το παρόν να παράξει στιβαρή πολιτική με νόημα, περιεχόμενο και χρηστικά αποτελέσματα.
Ελπίζουμε να αναχαιτιστεί η τουρκική εξωτερική πολιτική, με την εφαρμογή μίας ελληνικής real politic για να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος της μειονότητας με τη γείτονα χώρα μέσω της ευρωπαϊκής κατεύθυνσης που πρέπει να δοθεί στη μειονότητα από τη χώρα μας, για να σταματήσει να καλλιεργείται από ορισμένους κύκλους η επικίνδυνη τακτική του αλυτρωτισμού για τη Θράκη.
Επιτέλους πρέπει κάποιοι να καταλάβουν και πρέπει συνεχώς να τονίζουμε στους τούρκους πολιτικούς ότι «συνομιλώ δε σημαίνει κατ΄ ανάγκη παραχωρώ».

Σιναπίδης Στέφανος

Γίνε παιδί μου πολιτικός να μη σε πειράζει κανένας


Η 5η Μαΐου ήταν μόνο η αρχή, έπεται και συνέχεια

Αντί να πληρώσουν οι 300 ένοχοι, πλήρωσαν οι 3 αθώοι

Για ψευτοεπαναστάτες κάνουν λόγο τα παπαγαλάκια του συστήματος


Είναι ίσως η πιο σοφή συμβουλή που ένας Έλληνας γονέας μπορεί στην εποχή μας να δώσει στο παιδί του, αφού στη χώρα που κατά τα άλλα γεννήθηκε η δημοκρατία αποδεδειγμένα πλέον οι νόμοι ισχύουν για όλους εκτός από τους πολιτικούς, η πόρτα του εισαγγελέα είναι ανοιχτή για όλους εκτός από τους πολιτικούς, στη φυλακή μπαίνουν όλοι εκτός από τους πολιτικούς.
Από την άλλη όμως όλα αυτά προκάλεσαν και την πρωτοφανή σε συμμετοχή και δυναμικότητα κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης όπου ο λαός εξέφρασε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αντίθεσή του στο κάλεσμα της κυβέρνησης να πληρώσει εκείνος τα λάθη των πολιτικών.
Μια εξέγερση που δυστυχώς σημαδεύτηκε από τον άδικο θάνατο τριών αθώων συνανθρώπων μας καθώς και μιας ψυχής που σε πέντε περίπου μήνες θα ερχόταν στον κόσμο μας, σε έναν κόσμο ατιμωρησίας για τους δυνατούς και αδικίας για τους αδύνατους, έτσι δηλαδή όπως τον κατάντησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα ετών με το κερασάκι στη τούρτα να το βάζουν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Παπανδρέου.
Φυσικά δε χωράει ούτε συζήτηση ότι παρά τη δικαιολογημένη αγανάκτηση του λαού, τέτοιου είδους πράξεις που προκαλούν το θάνατο αθώων ανθρώπων είναι καταδικαστέες απ’ όλους μας και μάλιστα οι ένοχοι πρέπει να βρεθούν και να τιμωρηθούν άμεσα.
Το θέμα ωστόσο είναι τι εννοεί ο καθένας με τη λέξη «ένοχοι». Βλέπετε στην περίπτωση αυτή υπάρχουν οι φυσικοί αυτουργοί, εκείνοι δηλαδή που πυρπόλησαν το υποκατάστημα της τράπεζας αλλά και οι ηθικοί αυτουργοί, εκείνοι δηλαδή που με τις πράξεις, τις παραλείψεις και τα λάθη τους, προκάλεσαν όλη αυτή την κινητοποίηση της οποίας τα θλιβερά αποτελέσματα είδαμε όλοι.
Όλοι σχεδόν οι συνάδελφοι πολύ σωστά φωνάζουν πως πρέπει να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν οι δράστες, κάτι με το οποίο συμφωνώ απόλυτα κι εγώ. Εκείνο που δυστυχώς δεν άκουσα από κανέναν είναι πως μαζί με τους δράστες θα πρέπει να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη κι εκείνοι που το προκάλεσαν όλο αυτό, εκείνοι δηλαδή που έφτασαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και που εξαιτίας τους έγινε αυτή η διαδήλωση. Αν εκείνοι κυβερνούσαν τον τόπο σωστά, η χώρα μας δε θα βρισκόταν τώρα στο σημείο μηδέν, ο κόσμος δε θα είχε αγανακτήσει, η διαδήλωση αυτή δε θα γινόταν και οι άνθρωποι αυτοί δε θα έχαναν τη ζωή τους.
Φαντάζομαι η οργή όλων έχει να κάνει με το θάνατο των ανθρώπων αυτών και όχι με την καταστροφή των αιματορουφίχτρων τραπεζών. Αυτές καλά κάνουν και τις σπάνε και τις καίνε, μακάρι να είχαν κάψει περισσότερες, απλά το λάθος ήταν πως επέλεξαν τράπεζες που είχαν και κόσμο μέσα.
Ωστόσο είναι σίγουρο πως επιθυμία των ανθρώπων αυτών δεν ήταν να κάψουν τράπεζες και κυρίως αθώους ανθρώπους, να είστε βέβαιοι πως θα προτιμούσαν να είχαν κάψει τη βουλή ή για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, εκείνους που τόσα χρόνια βρίσκονται μέσα στη βουλή. Βλέπετε όμως το σύστημα της χώρας μας είναι έτσι φτιαγμένο που οι τράπεζες είναι προσβάσιμες από τον καθένα ενώ η βουλή φυλάσσεται σαν κόρη οφθαλμού. Μια μέρα να αφήσουν αφύλακτη τη βουλή, την επόμενη δε θα υπάρχουν ούτε τα θεμέλιά της, τέτοια είναι πλέον η οργή και ο θυμός του κόσμου.
Πέραν όμως των τριών αυτών θανάτων, είχαμε και τις συλλήψεις και μάλιστα με διαδικασίες εξπρές διάφορων διαδηλωτών, είτε γιατί έβρισαν κάποιον είτε γιατί έσπασαν μια βιτρίνα ή ένα αυτοκίνητο και φυσικά ορθώς έπραξαν οι αστυνομικές δυνάμεις και προχώρησαν στις συλλήψεις αυτές αφού κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προκαλεί βλάβες στη περιουσία των άλλων.
Γιατί όμως ποτέ ως τώρα δεν ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία, σύλληψη και οδήγηση στον εισαγγελέα όλων εκείνων που δεν προκάλεσαν βλάβη σε μια βιτρίνα ή ένα αμάξι αλλά σε ένα ολόκληρο κράτος; Είναι δηλαδή πιο βαρύ το έγκλημα του σπασίματος μιας βιτρίνας από την καταστροφή μιας ολόκληρης χώρας; Έχει απάντηση για όλα αυτά η ανεξάρτητη κατά τα άλλα δικαιοσύνη μας;
Και μη βιαστούν κάποιοι να μας πουν ότι οι πολιτικοί ελέγχονται και εξετάζονται από τις περιβόητες εξεταστικές επιτροπές. Τις είδαμε και τις μάθαμε κι αυτές, οι οποίες πιο πολύ συγκαλύπτουν παρά αποκαλύπτουν τις απάτες για τις οποίες γίνεται τόσο λόγος. Εδώ σε μια εφημερίδα καταγγέλλεις ότι κάποιο μαγαζί σου σέρβιρε ένα γιαούρτι του οποίου η ημερομηνία μέχρι την οποία μπορούσε να καταναλωθεί είχε λήξει και την επόμενη κιόλας μέρα υπάρχει αυτεπάγγελτη παρέμβαση του εισαγγελέα, για τα σκάνδαλα που τόσο καιρό ακούγονται υπήρξε άραγε έστω και μια τέτοια εισαγγελική παρέμβαση;
Μην εκπλαγείτε λοιπόν αν σε λίγο καιρό διαπιστώσετε πως τα όσα έγιναν την προηγούμενη Τετάρτη ήταν μόνο η αρχή, μη σας κάνει εντύπωση αν στο άμεσο μέλλον δούμε να συμβαίνουν πολύ χειρότερα πράγματα, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά σε κάθε πόλη της χώρας μας. Ήρθε πλέον η ώρα στην Ελλάδα να αλλάξουν κάποια πράγματα και θα αλλάξουν είτε το θέλουν είτε όχι οι 300 της βουλής, ήρθε πια η ώρα που θα αποφασίσει ο λαός και όχι οι πολιτικοί, ας το καταλάβουν καλά αυτό.

Σ. Καραχότζα

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

HABÉREVE NA POMÁTSKO AD XÁNTHI - 10 MÁIOS 2010

Da 14 meset´sane umôt da stóret étisi faf kep no za da idot na gezmo za dva, tri i chétri déne, zhíne ímot asfália ogá. Na gezméne umôt da ídot vrítsi zhíne zímot aylîka ad ofóno, zhíne ímot asfália ogá i da so paltíli za isóy godíno, alla i zhónïne i dechiána inézem. Za da stóret étisi no trâbava da ímot ogóska teftére i da go so teorísali, da ímot kinñigono ad sonynjú no aylîka íli apódixi no óti so paltíli za isóy godíno ogó no, da ímot zhóno kinñigo mi so prevódili ad ogono za gezménene. Zhíyen íshte da prevódi bannóga drúga da stóri étisi no za tóga, trâbava da stóri naprésh exusiodótisi.

Áskisi za da umé da stóri kaknána trâbava akú bannósh stáne zemzelá, práysho búgün faf dörtünjü no gimnásio faf Xánthi, nomarxiána na. Za annó dekakó uvótre, iskáraho ad mechítete ad 300 dechiá na góre i agîna bannósh stáne zemzelá, za inélkus she trâbava da izlézot dechiána ad vrit mechítevene.

960 evró hesápe za régmo zo adín chülâk faf xanthi alla na mózha da gi paltí óti fas mesetsáne iskárava nay mlógo 750 evró. Zattó íshte ad deí no da go nagadí da pláshta her aydá pa mífko, durgî da go daplatí allá ad deíno íshtot da go platí vrit vudunnósh. Trâbavasho faf isók parátika zemána, deí no da stóri annók kolaylïka za da mózha inazí chülâk da si paltí bórchene atkák na víka néma go pláshta hich allá íshte yálnïs da mu dadót birkách mésetsï.

Mózha faf Xanthi da stánavot na mlógo mestá érgï kákna faf Andréou Dhmhtríoy í faf platíeno, allá na po mlógono mestá so ne zagradénï kákna tràbavasho da so i mózha sâkotri da pánne i da so udríye. Zátïn birkách déne naprésh, faf Andréou Dhmhtríou pánnaho i udríxoso insán óti ye ergolávozon ne klal níta annó síto pres kráyene.

Na íshtot da stanot anná belidiá sas Xánthi insánon faf Stavrúpoli óti kákna víkot, yálnïs tâxnana belidiá néma hich bórche i íma mólo fárkove ad Xánthi, zattó na mózha da so na annó. Káksa znóme da isâ bírkeret, Stabrúpoli i Xánthi she stánavot anná belidiá.

Η αρχή έγινε

Το λέγαμε εδώ και πολύ καιρό αλλά η αρχή επιτέλους έγινε, έτσι από σήμερα Δευτέρα 10 Μαΐου, το Κανάλι 6 Ξάνθης ξεκίνησε υπό την επιμέλεια του Σεμπαϊδήν Καραχότζα, ένα πομάκικο δελτίο ειδήσεων το οποίο μεταδίδεται αμέσως μετά τα κεντρικά δελτία ειδήσεων του σταθμού. Κι όλα αυτά σε πείσμα εκείνων που έσπευσαν να πουν και να γράψουν πως μοναδικός στόχος μιας τέτοιας προσπάθειας είναι η εξοικονόμηση χρημάτων μέσω της αναζήτησης χορηγών για το συγκεκριμένο δελτίο.
Προφανώς οι κύριοι αυτοί κρίνουν εξ ιδίων τ’ αλλότρια και κατηγορούν τους άλλους για όσα πιθανότατα κάνουν εκείνοι. Εκείνο που καθυστέρησε την έναρξη της προσπάθειας μας αυτής ασφαλώς και δεν ήταν η αδυναμία εύρεσης κάποιου χορηγού αλλά η προεργασία που έπρεπε να γίνει. Αφήστε δηλαδή που η Ξάνθη μας, για να μην πω ολόκληρη η Θράκη, δε διαθέτει τέτοια παλικάρια που αν μπορούν να μπουν χορηγοί σε ένα πομάκικο δελτίο ειδήσεων, βλέπετε στα λόγια όλοι είναι καλοί αλλά στην πράξη τίποτα.
ΣΕΜΠΑΪΔΗΝ ΚΑΡΑΧΟΤΖΑ

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Ένταξη, ενσωμάτωση ή γκετοποίηση; Τα αδιέξοδα της μειονοτικής εκπαίδευσης

Νικόλαος Θ. Κόκκας
Εκπαιδευτικός
Η δίγλωσση μειονοτική εκπαίδευση, στηριγμένη σε παρωχημένα ελληνοτουρκικά πρωτόκολλα έχει ξεπεραστεί σήμερα από την ίδια την πραγματικότητα και αποτελεί σήμερα ένα σύστημα αλλοίωσης της εθνοτικής ταυτότητας των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών. Παρά τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει στο χώρο της διαπολιτισμικής αγωγής τα τελευταία χρόνια, σημαντικά προβλήματα όπως η σχολική διαρροή και οι μαθησιακές δυσκολίες παραμένουν έντονα. Οι μαθησιακές δυσκολίες συχνά οφείλονται στη μη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας ή στην επίδραση της μητρικής γλώσσας σε περιπτώσεις που οι γραμματικές και συντακτικές δομές και το λεξιλόγιο της μητρικής διαφοροποιούνται από τη γλώσσα-στόχος. Η περιορισμένη ελληνομάθεια των μουσουλμάνων μαθητών σχετίζεται με τα υλικά και τη μέθοδο διδασκαλίας, τη στάση των διδασκόντων, την περιορισμένη χρήση της ελληνικής στο οικείο περιβάλλον των μαθητών αλλά και με άλλους παράγοντες όπως η κοινωνικοοικονομική διαστρωμάτωση.

Τα μειονοτικά σχολεία δημιουργήματα του ψυχρού πολέμου
Ως προς την εκπαίδευση της μουσουλμανικής μειονότητας, το άρθρο 40 της Συνθήκης της Λωζάνης αναγνωρίζει στα μέλη της το δικαίωμα να ιδρύουν τα δικά τους εκπαιδευτήρια και σχολεία, να κάνουν ελεύθερη χρήση της μητρικής τους γλώσσας μέσα σε αυτά, ενώ το άρθρο 41 υποχρεώνει τις δυο χώρες να παρέχουν «ως προς την δημόσιαν εκπαίδευσιν, τας προσηκούσας ευκολίας προς εξασφάλισιν της εν τοις δημοτικοίς σχολείοις παροχής, εν τη ιδία αυτών γλώσση, της διδασκαλίας». Αυτό στην περίπτωση των μουσουλμάνων θα σήμαινε διδασκαλία των τουρκόφωνων στα τουρκικά, των Πομάκων στα πομακικά και των Ρομά στη ρομανί. Όμως η μόνη γλώσσα που τελικά χρησιμοποιήθηκε ήταν η τουρκική. Πώς έγινε αυτό;
Η διείσδυση της τουρκικής γλώσσας και κουλτούρας στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου ήταν μια επιθυμητή προοπτική για την ελληνική και τη Νατοϊκή και φυσικά τουρκική πολιτική. Στη συνέχεια και μέχρι το 1974 οι εφήμερες ελληνοτουρκικές προσεγγίσεις λειτούργησαν απολύτως αρνητικά για τους Πομάκους αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ανακινούσε ένα θέμα που θα ενοχλούσε την τουρκική πλευρά, έστω και αν αφορούσε μια περιοχή μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους. Τα ελληνοτουρκικά μορφωτικά πρωτόκολλα (1951 και 1968) υπογράφηκαν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και επικύρωσαν τα όσα περί γλώσσας και τουρκικής εκπαίδευσης προβλέπονταν (ή υπονοούνταν) στα άρθρα της Συνθήκης που υπεγράφη στη Λοζάννη. Τα μέτρα αυτά πάρθηκαν σε μεγάλο βαθμό χάριν της συνοχής του ΝΑΤΟ και του καλού κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ενώπιον του κινδύνου του βουλγαρικού κομμουνισμού.
Στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής οτιδήποτε μουσουλμανικό μετονομάζεται σε τουρκικό. Στις 28-1-1954 ο Γενικός Διοικητής Θράκης Γ.Φεσσόπουλος διαβιβάζει προς τις κοινότητες και τους δήμους της Ροδόπης διαταγή του τότε πρωθυπουργού Στρατάρχη Παπάγου που έλεγε: «Κατόπιν διαταγής του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως, παρακαλούμεν όπως εφ’ εξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρου «Τούρκος-τουρκικός» αντί του τοιούτου «Μουσουλμάνος-μουσουλμανικός». Επί τούτοις δέον να μεριμνήσετε διά την αντικατάστασιν των εν τη περιφερεία υμών διαφόρων επιγραφών, όπως «Μουσουλμανική Κοινότης, Μουσουλμανικόν Σχολείον κλπ» διά τοιάυτης «Τουρκικόν».
Με τη Μορφωτική Συμφωνία της 20-4-1951 αποφασίστηκε η εκατέρωθεν ίδρυση μορφωτικών ινστιτούτων, η ανταλλαγή πανεπιστημιακού προσωπικού, καθηγητών, φοιτητών και επιστημονικών ερευνητών, η καθιέρωση υποτροφιών και του ισότιμου των εξετάσεων, η ανταλλαγή βιβλίων, περιοδικών, ραδιοφωνίας καθώς και η διδασκαλία της γλώσσας, της λογοτεχνίας και της ιστορίας κάθε χώρας στο έδαφος της άλλης. Αν και η συμφωνία αυτή δεν όριζε σε κανένα σημείο της ότι η επίσημη γλώσσα της μειονότητας είναι η τουρκική, στην πράξη εισήχθη τότε στα μειονοτικά σχολεία και άρχισε να ακολουθείται το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του τουρκικού Υπουργείου Παιδείας. Διεύρυνση της συμφωνίας του 1951 με ανάλογο προσανατολισμό αποτέλεσε το ελληνοτουρκικό μορφωτικό πρωτόκολλο που υπογράφηκε στις 20-12.1968.
Ο πλήρης εκτουρκισμός της μειονοτικής εκπαίδευσης συντελέστηκε με το μορφωτικό πρωτόκολλο της 20ης Δεκεμβρίου του 1968. Σύμφωνα με αυτό, αποφασίστηκε η εκατέρωθεν ανταλλαγή βιβλίων προς χρήση των μαθητών της μειονότητας. Έτσι, ενώ η ελληνική κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει ειδικά μεταφρασμένα βιβλία για τα σχολεία της μειονότητας, τα απέσυρε, εισάγοντας στη θέση τους διδακτικά βιβλία που προέρχονταν από την Τουρκία. Στο πρωτόκολλο αυτό προβλέπονταν ότι τα μαθήματα που ως το 1968 διδάσκονταν στα ελληνικά θα εξακολουθούσαν να διδάσκονται έτσι, ενώ όλα τα υπόλοιπα συμφωνήθηκε να διδάσκονται στη γλώσσα της μειονότητας, θεωρώντας ως δεδομένο ότι αυτή ήταν η τουρκική. Το Ν.Δ. 3065/54 (ΦΕΚ 239.9/10/54) και η υπουργική απόφαση 149251/4/6/58 (ΦΕΚ 162/4/6/58) που ρυθμίζουν τα θέματα της μειονοτικής εκπαίδευσης, στηρίζονται σε διατάξεις διακρατικών συμφωνιών. Έτσι η τουρκική γλώσσα εισάγεται ως η μόνη μειονοτική γλώσσα, παρά το ότι αποτελεί τη μητρική γλώσσα μόνο του 50% της μειονότητας.


Η μειονοτική εκπαιδευτική πολιτική της Ελλάδας
Το μειονοτικό σχολείο αναφορικά με τους μουσουλμάνους, αποδείχθηκε στην πράξη αναποτελεσματικό τόσο ως προς την εκμάθηση των μητρικών γλωσσών των μουσουλμάνων όσο και ως προς τη διδασκαλία της ελληνικής. Συνέπεια του γεγονότος αυτού είναι οι μαθησιακές δυσκολίες αλλά και η αναπαραγωγή συγκεκριμένων γλωσσικών στάσεων, όπως η αυτο-υποβάθμιση της μητρικής γλώσσας στην περίπτωση των Πομάκων και των Ρομά και η πολλαπλή λειτουργία της μητρικής γλώσσας σε διαφορετικά συμφραζόμενα. Ως προς τουρκόφωνους μαθητές η μειονοτική εκπαίδευση φαίνεται να καλλιεργεί τάσεις αποκλεισμού και περιχαράκωσής τους στα όρια της εθνοτικής τους ομάδας μη-συμβάλλοντας στην ένταξή τους στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Όπως έχει επισημανθεί από πολλούς, πλειονοτικούς και μειονοτικούς, τα μειονοτικά σχολεία κατάντησαν να είναι σχολεία μειονεκτικά, σχολεία ημιμάθειας. Επίσης λειτούργησαν ρατσιστικά σε βάρος των μουσουλμάνων Ελλήνων μαθητών εφόσον δεν παρέχονταν προς αυτούς η ίδια εκπαίδευση που προσφέρεται προς τους υπόλοιπους πολίτες αυτής της χώρας. Το χειρότερο όμως ήταν ότι οι μουσουλμάνοι Έλληνες μαθητές, μέσα από τη μειονοτική εκπαίδευση, γκετοποιήθηκαν από την ευρύτερη κοινωνία καθώς η ελλιπής εκπαίδευση που τους παρέχεται δυσχεραίνει ακόμα και σήμερα τη σχολική τους απόδοση. Παρακάτω θα εξετάσουμε τα αίτια αυτής της κατάστασης αλλά θα κάνουμε και συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Πρώτα, όμως, πρέπει να επισημάνουμε πως οι μουσουλμάνοι Έλληνες γονείς συνειδητοποιούν πλέον το πρόβλημα και στρέφουν, όταν μπορούν τα παιδιά τους προς τα δημόσια σχολεία. Έτσι, η συμμετοχή των μουσουλμάνων στη δημόσια εκπαίδευση παρουσιάζει εντυπωσιακά αυξητικές τάσεις τα τελευταία χρόνια. Κατά το σχολικό έτος 1989-90 φοιτούσαν σε σχολεία της δευτεροβάθμιας υποχρεωτικής βαθμίδας στο νομό Ροδόπης 253 και στο νομό Ξάνθης 365, σύνολο 618 μουσουλμάνοι μαθητές ενώ το 2003 φοιτούσαν 3.048 στα σχολεία της αντίστοιχης βαθμίδας και 1.276 σε Λύκεια. Στη Ροδόπη το 52,34% και στην Ξάνθη το 73,1% των μουσουλμανοπαίδων ολοκληρώνει την υποχρεωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, η φοίτηση των μουσουλμανοπαίδων σε δημόσια σχολεία είναι σχεδόν εξαπλάσια – 5,65 φορές – σε σχέση με το 1990. Το γεγονός αυτό δείχνει αυξημένη εμπιστοσύνη των μουσουλμάνων γονέων προς τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Στα πλαίσια της θεσμοθέτησης ειδικών θετικών διακρίσεων για τους μουσουλμάνους μαθητές θεσπίζεται το 1995 νόμος που προβλέπει τον καθορισμό χωριστού ποσοστού θέσεων για την εισαγωγή μουσουλμάνων μαθητών στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Στόχος του νόμου αυτού ήταν η διεύρυνση των εκπαιδευτικών ευκαιριών των μελών της μειονότητας αλλά και η ανακοπή του ρεύματος διαρροής μουσουλμάνων της Θράκης προς πανεπιστημιακά ιδρύματα της Τουρκίας.
Ως προς τη διακοπή φοίτησης σημειώνουμε πως μέχρι πρόσφατα τα ποσοστά διαρροής μαθητών αλλά και σχολικής αποτυχίας για τους απόφοιτους των μειονοτικών σχολείων ήταν ιδιαίτερα υψηλά. Τα τελευταία χρόνια παρατηρήθηκε αύξηση της συμμετοχής των μουσουλμάνων μαθητών στα δημόσια σχολεία και μεγαλύτερη συμμετοχή των κοριτσιών στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι χαρακτηριστικό πως και ανάμεσα στους μειονοτικούς κύκλους συχνά επισημαίνεται ότι το μειονοτικό σχολείο αδυνατεί να παράσχει τα απαραίτητα εφόδια για τον εκσυγχρονισμό της παρεχόμενης εκπαίδευσης και ότι η βελτίωση των ελληνο-τουρκικών σχέσεων δεν έχει επιφέρει την προσδοκώμενη βελτίωση στα εκπαιδευτικά ζητήματα.


Το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων
Στα πλαίσια των προσπαθειών του ελληνικού κράτους για τη βελτίωση της παρεχόμενης προς τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας εκπαίδευσης υλοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια αρκετά προγράμματα, άλλα βραχύβια κι άλλα μακροχρόνια. Από τα προγράμματα αυτά θα αναφερθούμε μόνο σε ένα, λόγω του μεγάλου οικονομικού κόστους του προγράμματος αυτού και λόγω του ότι, παρά κάποια θετικά βήματα, δεν απέφυγε μεγάλα πολιτικά και εκπαιδευτικά ατοπήματα.
Από το 1996 το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων παρουσιάσθηκε ότι στοχεύει στην προώθηση της ελληνομάθειας προσπαθώντας να εφαρμόσει θεωρητικά διαπολιτισμικά μοντέλα που ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα στη Θράκη. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ως θετικά στοιχεία του προγράμματος μπορούμε να επισημάνουμε: τα βιβλία και το εποπτικό υλικό, την ενισχυτική διδασκαλία προς τους μουσουλμάνους μαθητές και τις επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών. Να πούμε επίσης ότι ανάμεσα στους επιμορφωτές του προγράμματος υπήρξαν τόσο αξιόλογοι επιστήμονες όσοι και άλλοι που απλώς έκαναν σεμιναριακό τουρισμό στη Θράκη αγνοώντας την τοπική εκπαιδευτική πραγματικότητα.
Το πρόγραμμα «Φραγκουδάκη-Δραγώνα», όπως ορισμένοι το αποκαλούν, είχε και πολλά αρνητικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Κατ’ αρχάς και με τρόπο αυθαίρετο ως αποκλειστική γλώσσα στήριξης των μουσουλμανοπαίδων για την εκμάθηση της ελληνικής χρησιμοποιήθηκε η τουρκική. Έτσι εκδόθηκαν δίγλωσσα (ελληνικά-τουρκικά) ηλεκτρονικά λεξικά και προγράμματα και έγιναν σεμινάρια τουρκικής γλώσσας για τους εκπαιδευτικούς. Για σεμινάρια πομακικής ή ρομανί ούτε κουβέντα. Σεμινάρια πομακικής γλώσσας διοργανώθηκαν – και πολύ πετυχημένα- από το Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης από το 2003 και μετά καθώς και από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πομάκων Ν. Ξάνθης από το 2009, αποδεικνύοντας ότι τα φληναφήματα αυτών που θεωρούν την πομακική «προφορική» γλώσσα είναι άτοπα και υποβολιμαία. Το πρόγραμμα «Φραγκουδάκη-Δραγώνα», σε θεωρητικό επίπεδο αντιμετώπισε ενιαία τους μουσουλμανόπαιδες ως τουρκόφωνους αγνοώντας πλήρως – κατά τρόπο απαράδεκτο - την ύπαρξη των πομακόφωνων και Ρομά μαθητών. Ο σεβασμός της γλωσσικής ετερότητας για το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων αφορούσε μόνο την τουρκική γλώσσα και όχι την πομακική και την ρομανί.
Παράλληλα το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων επεχείρησε να αποδομήσει τις έννοιες του πατριωτισμού και του έθνους με έκδοση εγχειριδίων που αναφέρουν ως ξεπερασμένες τις ιδέες περί πατριωτισμού και ως ιδέες του 19ου αιώνα τις μορφές των Ελλήνων ηρώων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ένα από τα κείμενα της Α.Φραγκουδάκη στο επιμορφωτικό υλικό που διένειμε στη Θράκη:

«Οι έννοιες έθνος, πατρίδα, πατριωτισμός χρειάζεται να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του παρόντος … ώστε από σύνθημα «ισότητα μέσα στην ποικιλία» να γίνει πραγματικότητα ο σεβασμός στις διαφορετικές πολιτισμικές ταυτότητες των ευρωπαϊκών λαών».
« Οι πιο πολλές από τις εθνικές ιδέες τις οποίες σφυρηλάτησε ο 19ος αιώνας είναι ανεπίκαιρες… δεν ανταποκρίνονται στις αξίες της εποχής. Δεν είναι αρετή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες του 21ου αιώνα ο ηρωισμός, δεν έχουν ιδεολογική νομιμότητα οι ιδέες του ηρωικού πάθους, του δίκαιου μίσους, του ιερού καθήκοντος της φυσικής εξόντωσης των εχθρών και της υποχρέωσης της θυσίας»
[Α.Φραγκουδάκη, «Η εθνική ταυτότητα, το έθνος και ο πατριωτισμός» Κλειδιά και Αντικλείδια. 2004 σ. 13, 26]

Δε μπορεί ένα πρόγραμμα που καλείται να εφαρμόσει την επίσημη κρατική πολιτική μιας χώρας να διέπεται από τέτοιες ισοπεδωτικές ιδέες του σχετικισμού, και να επιχειρεί να αποδομήσει την ίδια την ελληνική εθνική ταυτότητα και ιστορία. Λαός δίχως ιστορία είναι λαός δίχως μέλλον. Και μόνο απάτριδες μπορεί να θέλουν να «αναπροσαρμόσουν» την έννοια της πατρίδας. Απάτριδες ή όσοι επιθυμούν να επιβάλλουν τις ιστορικές εκδοχές «μιας άλλης πατρίδας».
Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα που δείχνει πως το πρόγραμμα Φραγκουδάκη-Δραγώνα αγνόησε τη γλώσσα των Πομάκων είναι η περίπτωση Λεσίτσα-Μάικα το 2003. Το ελληνόγλωσσο σχολικό εγχειρίδιο της Γ’ Δημοτικού της περιόδου 2003-2004 ονομάζονταν Λεσίτσα. Η λέξη «λεσίτσα» στη γλώσσα των Πομάκων σημαίνει «αλεπού». Στο ίδιο αναγνωστικό συμπεριλαμβάνονταν η λέξη «μάικα» που σημαίνει «μάνα» στην πομακική. Κάποιοι μειονοτικοί παράγοντες διαμαρτυρήθηκαν και άσκησαν πιέσεις θεωρώντας πως με τις λέξεις αυτές απειλείται η εθνική ενότητα των Τούρκων.
Αντίθετα οι δάσκαλοι της μειονοτικής εκπαίδευσης υποστήριξαν το αναγνωστικό στέλνοντας σχετική επιστολή στην οποία μεταξύ άλλων διαβάζουμε: «Εμείς οι δάσκαλοι των μειονοτικών σχολείων δεν επιθυμούμε οποιαδήποτε παρέμβαση σ’ αυτό το εμπνευσμένο υλικό στο βωμό σκοταδιστικών αντιλήψεων που θεωρούν ότι το μεγάλο πρόβλημα της μειονότητας είναι η ύπαρξη των Πομάκων» (εφημερίδα Αντιφωνητής 7-7-2004).
Μετά τις κραυγές των δήθεν εκπροσώπων της μειονότητας η κυρία Φραγκουδάκη αποφάσισε να αποσύρει το αναγνωστικό της Γ’ τάξης των Μειονοτικού σχολείου (βιβλίου 2β) που περιείχε τις πομάκικες λέξεις λισίτσα (αλεπού) και μάικα (μάνα). Στην επόμενη έκδοσή του το αναγνωστικό δε λέγονταν πλέον «Η Λεσίτσα» αλλά «Η Λενίτσα». Κατά τα άλλα, σε θεωρητικό επίπεδο και στα «Κλειδιά και αντικλείδια» η υπεύθυνη του προγράμματος μιλούσε για τη μέγιστη σημασία της μητρικής γλώσσας, λέγοντας πως η υποτίμησή της οδηγεί τους μαθητές σε σχολική αποτυχία (Α.Φραγκουδάκη, Γλώσσα του σπιτιού και γλώσσα του σχολείου. Αθήνα 2003 σ. 35-40).
Στα αρνητικά του προγράμματος πρέπει να προστεθεί πως θεωρήθηκαν εκπρόσωποι της μειονότητας μισθωτοί της Άγκυρας στη Θράκη. Ως εκ τούτου στο Συνέδριο που έγινε για τα δεκάχρονα του προγράμματος στην Αθήνα στις 9-11 Φεβρουαρίου 2007 οι δήθεν εκπρόσωποι της μειονότητας ανέλαβαν να διαφημίσουν το έργο. Ο Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας εξέδωσε μία διθυραμβική ανακοίνωση (βλ. εφ. Αγώνας 15/2/2007) με περιλήψεις των εισηγήσεων γνωστών μειονοτικών «δημοσιογράφων» που τους συναντάμε τη μια χρονιά να προεδρεύουν της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», την επόμενη χρονιά να ηγούνται του ονομαζομένου «Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας», την επόμενη χρονιά να σκορπούν ανθελληνικό μίσος και διχόνοια σε έντυπα που προπαγανδίζουν την ιδεολογία του σφαγέα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Άτομα που όλο και πιο συχνά κάνουν μυστικές συνεδριάσεις με το Γενικό Επιτελείο Στρατού της προς ανατολάς γείτονος χώρας, άτομα που καθημερινά υβρίζουν τους θεσμούς και την ιστορία της χώρας που γεννήθηκαν, της Ελλάδας, θεωρώντας κάποια άλλη χώρα ως μητέρα-πατρίδα τους.
Συνολικά θα μπορούσε να αποτιμηθεί ότι ο προσανατολισμός του προγράμματος ήταν ανθελληνικός και αντιπομακικός και ότι μόνο τις στοχεύσεις της Τουρκίας σταδιακά εξυπηρέτησε. Το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων , διαχειριζόμενο υπέρογκα χρηματικά κονδύλια παρήγαγε έργο δυσανάλογης αξίας σε σχέση με τον προϋπολογισμό του. Επιπλέον, όχι απλά δεν αμφισβήτησε , αλλά ενίσχυσε το ρόλο των μειονοτικών σχολείων ως κρατικών εκτουρκιστηρίων. Όμως αυτά τα κρατικοδίαιτα εκτουρκιστήρια-εκκοκιστήρια εθνοτικών ταυτοτήτων χρηματοδοτούνται παράνομα (ακόμα και σήμερα σε καιρούς κρίσης) από τον Έλληνα φορολογούμενο κατασκευάζοντας εδώ και δεκαετίες τουρκικές ταυτότητες για τους μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες. Με τον τρόπο που συνεχίζουν να λειτουργούν, και υπό το επιστημονικό περίβλημα της ανοχής της ετερότητας, τα μειονοτικά σχολεία δυναμιτίζουν την ομαλή συνύπαρξη, καλλιεργούν το εθνοτικό μίσος του άλλου και αποδυναμώνουν τις προοπτικές ενσωμάτωσης των μουσουλμανοπαίδων στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Το πρόγραμμα εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων προσπάθησε να δώσει τονωτικές ενέσεις σε ένα σχολείο σκοταδιστικό και οπισθοδρομικό, ένα σχολείο που οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι της Θράκης, όταν μπορούν, το εγκαταλείπουν. Όμως δεν μπορούν πάντοτε να το εγκαταλείψουν, όταν σε πολλά χωριά δεν έχουν τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στο δημόσιο και το δίγλωσσο ελληνο-τουρκικό μειονοτικό σχολείο.
Το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων δε δικαιούται να καρπώνεται τη μείωση της σχολικής διαρροής και τη θεαματικά αυξανόμενη συμμετοχή μουσουλμάνων στα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα (πρωτοβάθμια-δευτεροβάθμια-τριτοβάθμια). Αντίθετα, η αύξηση της συμμετοχής μουσουλμάνων στα δημόσια σχολεία καταδεικνύει την αποτυχία του μειονοτικού σχολείου: οι μουσουλμάνοι Έλληνες γονείς αντιλαμβάνονται ότι τα παιδιά τους, παρακολουθώντας το δίγλωσσο πρόγραμμα σπουδών, δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν ενταξιακά στις σύγχρονες απαιτήσεις της εργασίας και της επιστήμης και τα εγγράφουν πλέον στα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα.


Ειρηνική συμβίωση και εκπαίδευση δίχως αποκλεισμούς
Οι πολιτισμικές ομάδες που συνυπάρχουν στη Θράκη διατηρούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, χωρίς μηχανισμούς κοινωνικού αποκλεισμού και με ελευθερία έκφρασης για όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τη γλώσσα ή τη θρησκεία τους. Με το δεδομένο αυτό η εκπαίδευση δε χρειάζεται να αναπαράγει τα κοινωνικά στερεότυπα. Μπορεί αντίθετα, να τα αμφισβητεί, αντικαθιστώντας τα με δημόσιες πρακτικές που εξισορροπούν τον επίσημο κρατικό λόγο με το σεβασμό της πολιτισμικής και γλωσσικής ιδιαιτερότητας. Σε μια Ευρώπη όπου είναι αισθητή η διαπάλη ανάμεσα στο γλωσσικό πλουραλισμό και τις προσπάθειες ενσωμάτωσης σε τοπικά γλωσσικά σύνολα, οι Ευρωπαϊκές χώρες σταδιακά υιοθετούν πολιτικές αναγνώρισης και προαγωγής της γλωσσικής πολυμορφίας. Ένα σχολείο που συμβάλλει στην εξερεύνηση της διαφορετικότητας και προάγει την ανεκτικότητα, τον αλληλοσεβασμό και τη διαπολιτισμική επικοινωνία είναι το σχολείο που χρειάζονται τόσο τα μέλη των γλωσσικών μειονοτήτων όσο και οι φυσικοί ομιλητές της επίσημης γλώσσας της χώρας.

Διγλωσσία, Τριγλωσσία και μαθησιακές δυσκολίες
Σημαντική συνιστώσα των μαθησιακών δυσκολιών στη μειονοτική εκπαίδευση αποτελεί το ζήτημα της διγλωσσίας. Παλαιότερα η παράλληλη χρήση δύο ή και περισσότερων γλωσσών θεωρούνταν ότι δεν διευκολύνει την ανάπτυξη άλλων δεξιοτήτων (μουσικών, επιστημονικών, μαθηματικών κ.λπ.), ενώ ακόμα και αυτή καθεαυτή η γνώση των γλωσσών αυτών θεωρούνταν αποσπασματική. Νεώτεροι συγγραφείς όπως ο Cummins έδειξαν ότι μαθητές που ανήκουν σε κάποια γλωσσική μειονότητα και διδάσκονται στη γλώσσα αυτή μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αναλυτικού προγράμματος εξίσου καλά με τους μαθητές που διδάσκονται στην επίσημη γλώσσα του κράτους. Ένα σημαντικό στοιχείο που επισημάνθηκε είναι ότι οι μαθητές που έχουν επάρκεια στη χρήση της μητρικής τους γλώσσας μπορούν να μεταφέρουν αυτή την επάρκεια στην εκμάθηση και μιας δεύτερης γλώσσας. Η διγλωσσία από μόνη της δεν θα αποτελούσε πρόβλημα στο βαθμό που εφαρμόζονται προγράμματα διπλής κατεύθυνσης, τα οποία αναπτύσσουν εξίσου επαρκώς την ικανότητα στο γραπτό λόγο σε δύο γλώσσες. Ο Cummins τόνισε πως εάν μία μειονοτική γλώσσα και κουλτούρα αποκλειστεί από τη μαθησιακή διαδικασία θα περιοριστούν και οι ακαδημαϊκές ικανότητες των χρηστών τους. Αντίθετα, όταν το σχολείο ενσωματώνει, ενθαρρύνει και δίνει αξία στη μητρική γλώσσα, αυξάνονται οι πιθανότητες οι μαθητές να έχουν περισσότερα κίνητρα για προσέγγιση, τόσο της πλειονοτικής γλώσσας, όσο και των υπόλοιπων σχολικών δεξιοτήτων.
Υπό το πρίσμα αυτό, οι εκπαιδευτικές και ψυχολογικές συνέπειες από τον αποκλεισμό των μητρικών γλωσσών από τη διδασκαλία οδηγούν τους τρίγλωσσους μαθητές σε ένα στίγμα κατωτερότητας, όπου η υποτίμηση της μητρικής γλώσσας ενισχύει την απόρριψη της πολιτιστικής ταυτότητας.
Η επιβολή, εδώ και δεκαετίες, της διγλωσσίας στο τουρκο-ελληνικό μειονοτικό σχολείο της Θράκης έχει προκαλέσει πολλές μαθησιακές δυσκολίες στους μουσουλμάνους μαθητές, που έχουν επισημανθεί τόσο από τους ίδιους, όσο και από τους ευσυνείδητους εκπαιδευτικούς που κάνουν μεγάλο αγώνα για να βοηθήσουν τα παιδιά (βλ. τα Πρακτικά της Ημερίδας του ΠΑΚΕΘΡΑ και του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης με τίτλο «Η τριγλωσσία στη μειονοτική εκπαίδευση και τα μαθησιακά προβλήματα των Πομάκων μαθητών, Ξάνθη 2006). Επιπλέον, όταν τα παιδιά έχουν άλλη μητρική γλώσσα (πομάκικα, ρομανί) και αναγκάζονται από το μειονοτικό σχολείο να μάθουν τα τουρκικά, τότε μιλάμε για τριγλωσσία, η οποία μπορεί να είναι εν δυνάμει πλεονέκτημα, με τον όρο ότι υπάρχει σεβασμός της μητρικής γλώσσας των παιδιών.

Δίγλωσσα νηπιαγωγεία: ποιον εξυπηρετούν;
Τον τελευταίο καιρό πολλοί μειονοτικοί σύλλογοι ζητούν επίμονα την εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας στα δημόσια νηπιαγωγεία όπου φοιτούν μουσουλμάνοι μαθητές. Το επιχείρημά τους είναι ότι η γνώση της τουρκικής θα βοηθήσει τα παιδιά στην εκμάθηση της ελληνικής. Αυτό όμως ίσως ισχύει μόνο για τους μαθητές που έχουν μητρική γλώσσα την τουρκική και όχι για τους Πομάκους και τους Ρομά.
Υλοποιώντας την παραπάνω απαίτηση, έχει προεξαγγελθεί από την γραμματέα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης κ. Θάλεια Δραγώνα ένα νέο μέτρο, που αποτελεί ένα νέο μεγάλο ολίσθημα, με πρόσχημα το σεβασμό στην ετερότητα, και χαϊδεύει τη χειρότερη μορφή του μισθωτού κεμαλικού εθνικισμού στη Θράκη. Μιλάμε για τη χρήση της τουρκικής, παράλληλα με την ελληνική στα δημόσια ελληνικά νηπιαγωγεία της Θράκης «κατά περίπτωση» και «εφόσον ζητηθεί».
Φαίνεται πως αυτοί που εμφανίζονται ενθουσιασμένοι από τις εξαγγελίες είναι οι «δημοσιογράφοι» των τουρκόφωνων προπαγανδιστικών εφημερίδων. Επίσης μειονοτικοί παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης, πρόεδροι μειονοτικών συλλόγων κ.λπ. Όσοι ζούμε στη Θράκη γνωρίζουμε ποιοι είναι όλοι αυτοί και εάν εκπροσωπούν τους μουσουλμάνους της Θράκης ή μυστικούς σχεδιασμούς του τουρκικού σωβινισμού, που κατά τρόπο ρατσιστικό επιδιώκει να εξαφανίσει κάθε πολιτισμική και γλωσσική ιδιαιτερότητα ανάμεσα στους μουσουλμάνους. Αυτοί δηλαδή που σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι επίσημοι προσκεκλημένοι του Ερντογάν σε ειδικά συνέδρια, όπου, δίπλα στην τουρκική σημαία και το πορτρέτο του σφαγέα του ελληνισμού Κεμάλ Ατατούρκ, προβάλλει ο χάρτης του δήθεν «κρατιδίου της Τουρκικής Δημοκρατίας της Δυτικής Θράκης», που έχει ήδη τη σημαία του και τον κατασκευασμένο εθνικό του ύμνο και πολλές ιστοσελίδες – κατασκευασμένες από τον τουρκικό στρατό- να την προπαγανδίζουν.
Όμως, όταν εκπρόσωποι της ελληνικής πολιτείας συνδιαλέγονται με υπαλλήλους της Άγκυρας υποχωρεί κάθε έννοια εθνικού αυτοπροσδιορισμού. Το ερώτημα είναι γιατί η κυρία Ειδική Γραμματέας (Θάλεια Δραγώνα) εκτός από τη γνώμη αυτών που αυτοπροσδιορίζονται ως ΤΟΥΡΚΟΙ δε ζητάει τη γνώμη και
· του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ν.Ξάνθης
· του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Γλαύκης
· του Πανελλήνιου Συλλόγου Πομάκων
· του Συλλόγου Γυναικών Ρομά
· του Συλλόγου Ελλήνων Μουσουλμάνων στον Άβαντα της Αλεξανδρούπολης
· του Κέντρου Πομακικών Ερευνών κ.λπ.
Μήπως αγνοεί ακόμα και την ύπαρξη αυτών των συλλόγων, τη στιγμή που επισημοποιεί άτομα και συλλογικότητες που έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση της μειονότητας και εργάζονται για το διχασμό και την κατασκευή ανύπαρκτων εθνικών ταυτοτήτων; Διότι ο Τσιγγάνος και ο Πομάκος ουδεμία φυλετική σχέση δεν έχει με τους Τούρκους. Σε επίπεδο στερεοτύπων οι Πομάκοι χαρακτηρίζουν τους Τούρκους υποτιμητικά ως Τσιτάκ και οι Ρόμηδες αποκαλούν τους Τούρκους «Χοραχάη» και τη γλώσσα τους «Χοραχανέ», φράσεις ιδιαίτερα υποβαθμιστικές, ενώ με τη σειρά τους οι Τούρκοι θεωρούν τους Πομάκους άξεστους και πρώην γκιαούρηδες. Όμως όλοι οι απλοί μουσουλμάνοι Έλληνες αγαπούν τον τόπο που γεννήθηκαν την Ελλάδα και δεν επιθυμούν τη διχόνοια και τη μισαλλοδοξία. Θέλουν, όπως και οι χριστιανοί Έλληνες, να ζουν με αγάπη και συνεργασία στη δημοκρατική Ελλάδα, που έχει αποδείξει πως σέβεται την πολιτισμική ετερότητα.
Σε ποιους , αλήθεια, απευθύνεται, το μέτρο του δίγλωσσου νηπιαγωγείου; Ποιους ικανοποιεί;
Πού θα εφαρμοστεί το δίγλωσσο νηπιαγωγείο; Στην Κομοτηνή, στην Ξάνθη, στον Εχίνο, στον Κένταυρο, στην Οργάνη; Η απάντηση της ειδικής γραμματέως είναι «Όπου ζητηθεί»… Είναι βέβαιο πως θα ζητηθεί, όπως έχει ήδη ζητηθεί. Είναι χαρακτηριστική η επιστολή του συλλόγου επιστημόνων μειονότητας Δυτικής Θράκης προς την κ. Δραγώνα (Εφ. Εμπρός 23/3/2010), ο οποίος έσπευσε να εκφράσει τη βαθύτατη ικανοποίησή του από τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν. Προχωρώντας σε επιπλέον αιτήματα, ο ίδιος σύλλογος ζητάει την αύξηση του αριθμού των μετακλητών από την Τουρκία δασκάλων από 16 σε 35. Είναι γνωστό πως η Τουρκία έστελνε ανέκαθεν, ως δήθεν διδασκάλους της τουρκικής στα μειονοτικά σχολεία, υπαλλήλους της ΜΙΤ, οι οποίοι αναλάμβαναν επιπλέον έργο άσκησης ψυχολογικής βίας προς τους μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες, αλλά και διαμόρφωσης ενός κλίματος ανθελληνικού φανατισμού. Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι που το Υπουργείο Παιδείας θα λάβει σοβαρά υπόψη του για την οικοδόμηση του νέου σχολείου;
Εάν υποτεθεί ότι ισχύσει η διγλωσσία (τουρκικά-ελληνικά) σε ένα δημόσιο νηπιαγωγείο στη Μύκη, στον Εχίνο ή στον Κένταυρο, θα συντελούνταν ένα νέο έγκλημα σε βάρος των Πομάκων και των Ρομά της Θράκης, ένας βιασμός της ιστορίας τους και επιβολή μιας γλώσσας άσχετης με τη μητρική τους. Διότι αν υποτεθεί πως θα ζητηθεί από κάποιους στον Εχίνο και τον Κένταυρο (χωριά 100% πομακόφωνα) η εισαγωγή της τουρκικής στα νηπιαγωγεία, τα ανυπεράσπιστα παιδιά θα υποστούν ένα νέο γλωσσικό βιασμό, μία νέα παραβίαση του δικαιώματος να ομιλούν τη μητρική τους γλώσσα.
Στο Εχίνο, όπως και στα υπόλοιπα 70 πομακοχώρια της Ξάνθης (σε όλη τη Θράκη έχουμε 160 πομακοχώρια) τα παιδιά κάθε μέρα λένε:
-Kak si? – Yátse húbave!
Όπως στο Δροσερό λένε στα ρόμικα:
-Σο κερές; - Μπουτ λατσό!
Όπως οι τουρκόφωνοι μαθητές στο Εράσμιο λένε:
- Ne yapιyorsun? - Cok iyi!
Δηλαδή:
-Τι κάνεις; - Πολύ καλά!
Πομάκικα-Ρόμικα-Τουρκικά-Ελληνικά. Τέσσερις διαφορετικές γλώσσες. Τέσσερα διαφορετικά συστήματα αναφοράς και πρόσληψης της πραγματικότητας. Η συνύπαρξη των γλωσσών στη Θράκη αποτελεί πλεονέκτημα για την περιοχή μας και πολιτισμικό πλούτο και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται στα πλαίσια της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης.

Ας μιλήσουμε ανοιχτά: Η εισαγωγή της τουρκικής στα δημόσια (ΟΧΙ μειονοτικά) νηπιαγωγεία ισοδυναμεί με επέκταση της μειονεκτικής εκπαίδευσης προς τα κάτω. Εκεί που θα έπρεπε τα παιδιά από μικρή ηλικία να ενταχθούν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, δημιουργείται ένα νόθο τουρκο-ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, που μόνο σύγχυση προκαλεί. Το προτεινόμενο μέτρο μάς πάει εξήντα χρόνια πίσω, στην δεκαετία του1950 , τότε που μετονομάζονταν τα μουσουλμανικά σχολεία σε σχολεία «τουρκικά» από την επίσημη ελληνική διοίκηση. Αυτό τότε ήταν νατοϊκή επιλογή, στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου. Με την τωρινή πρόταση μοιάζει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να προσδιορίζεται από ξένες χώρες, αφήνοντας τους μουσουλμάνους πολίτες της χώρας μας έρμαια της τουρκικής προπαγάνδας που οργιάζει σήμερα στη Θράκη.
Θα μπορούσε εδώ κάποιος να αντιτείνει ότι πρόκειται για έναν πολιτικό ελιγμό. Σίγουρα θα ήμασταν αφελείς για να πιστέψουμε κάτι τέτοιο, εφόσον τέτοια πισωγυρίσματα υποσκάπτουν το ίδιο το μέλλον της Θράκης, εκτός από το προσωπικό μέλλον αυτών των παιδιών, που έχουμε χρέος ως εκπαιδευτικοί να σεβαστούμε και να προστατέψουμε. Και όλοι γνωρίζουμε πως ένα πολιτικό σφάλμα ολκής, όπως αυτό που έχει προταθεί, θα αφήσει δυσεπούλωτες πληγές στην πολιτική της ελληνικής πολιτείας απέναντι στους μουσουλμάνους Έλληνες.
Ως εκπαιδευτικός, θα ήθελα κυρίως να τονίσω πως αυτό το μέτρο θα συνέβαλε στην γκετοποίηση, τη διαίρεση, το φανατισμό, την καλλιέργεια εθνοτικού μίσους. Θα πολλαπλασίαζε τις ανισότητες, θα αφαιρούσε από τους νέους μουσουλμάνους Έλληνες τα αναγκαία εργαλεία πρόσκτησης γλωσσικών ικανοτήτων, θα τους πρόσθετε τα βαρίδια της ημιμάθειας και θα διαιρούσε χριστιανούς και μουσουλμάνους στη Θράκη. Με δυο λόγια: Όχι πρόσθεση, αλλά αφαίρεση, όχι πολλαπλασιασμός αλλά διαίρεση. Δηλαδή, ανατροπή του αυτονόητου και επιλογή της αμάθειας σε βάρος της γνώσης. Και το σημαντικότερο: Αυτό το μέτρο, εάν ποτέ εφαρμοζόταν, θα καταδίκαζε μία νέα γενιά μουσουλμάνων στην αγραμματοσύνη, θα μεγέθυνε τα μαθησιακά τους κενά και θα δυσκόλευε την ολοκληρωμένη πρόσληψη βασικών εννοιών του χώρου και του χρόνου.
Αντί των δίγλωσσων νηπιαγωγείων, θα ήταν χρησιμότερο στα πομακοχώρια να διορίζονται Πομάκοι νηπιαγωγοί και να χρησιμοποιούν ως γλώσσα στήριξης την πομακική. Τι θα γίνει όμως στις πόλεις όπου ο μαθητικός πληθυσμός είναι μικτός; (Χριστιανοί-Πομακόφωνοι-τουρκόφωνοι και Ρομά στο ίδιο νηπιαγωγείο); Είναι κατανοητό πως οποιαδήποτε μέτρα θα πρέπει να λαμβάνονται με ιδιαίτερη προσοχή και λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές συνθήκες του κάθε σχολείου.

Για μία νέα προσέγγιση της μειονοτικής εκπαίδευσης

Για μια νέα προσέγγιση της μειονοτικής εκπαίδευσης, σε θεσμικό επίπεδο, προτείνουμε τα ακόλουθα:
1. Η εκπαίδευση πρέπει να είναι ΜΙΑ, ενιαία, κοινή, ισότιμη για όλους τους Έλληνες πολίτες, χριστιανούς και μουσουλμάνους
2. Για όσους μαθητές το επιθυμούν, να γίνονται (εκτός σχολείου) σεμινάρια, επιδοτούμενα από το ελληνικό κράτος, μητρικής γλώσσας στην τουρκική, πομακική, ρoμανί.
3. Να διδάσκεται σε ειδικά σεμινάρια για εκπαιδευτικούς το γλωσσικό ιδίωμα (πομακικά, ρομανί, τουρκικά) των μαθητών.
4. Συνεργασία των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Σύνδεση της πρωτοβάθμιας με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για κοινή αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών.
5. Διδασκαλία των μαθηματικών, της φυσικής και της χημείας στην ελληνική στα πρωτοβάθμια μειονοτικά σχολεία.
6. Εισαγωγή της διδασκαλίας του Κορανίου στα δημόσια σχολεία. Είναι απαράδεκτο την ώρα που οι χριστιανοί μαθητές του δημόσιου σχολείου κάνουν θρησκευτικά, οι μουσουλμάνοι μαθητές του ίδιου σχολείου να βγαίνουν στην αυλή, αντί να διδάσκονται τη θρησκεία τους από μουσουλμάνους θεολόγους.
7. Η ελληνική πολιτεία οφείλει βάσει του Συντάγματος να ιδρύσει ΠΑΝΤΟΥ δημόσια σχολεία. Τα μειονοτικά μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν μόνο συμπληρωματικά και πέραν του υποχρεωτικού και ενιαίου, για όλους τους πολίτες αυτής της χώρας, αναλυτικού προγράμματος. Ο κάθε γονιός θα πρέπει να μπορεί να διαλέξει σε ποιο σχολείο να στείλει τα παιδιά του. Να δρομολογηθεί η παράλληλη λειτουργία δημόσιων και μειονοτικών σχολείων.
8. Οι εκάστοτε υπεύθυνοι Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης να πάψουν να θεωρούν ως εκπροσώπους της μειονότητας τους μισθωτούς της Άγκυρας ή της Εργκένεκον που έχουν απλωμένα τα πλοκάμια τους στη Θράκη. Αντί να ενδίδει η ελληνική πολιτεία στις ύποπτες προτάσεις των πρακτόρων της Άγκυρας, ας ακούσει τις φωνές των εκπαιδευτικών της μειονοτικής εκπαίδευσης και των συλλόγων των Πομάκων και των Ρομά. Έτσι, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη: οι προτάσεις των εκπαιδευτικών στην ημερίδα του ΠΑΚΕΘΡΑ και του ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης για την Τριγλωσσία (22 Φεβρουαρίου 2006) και οι προτάσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ν. Ξάνθης (εφ. Αγώνας 19/3/2010) σε επιστολή τους προς την Υπουργό Παιδείας.
9. Έμφαση στην ελληνόφωνη προσχολική αγωγή και στη δημιουργία παιδικών σταθμών από το Υπουργείο Υγείας σε όλα τα χωριά.
10. Γενίκευση του ολοήμερου σχολείου, αναπροσαρμογή του σχολικού προγράμματος, ίδρυση βιβλιοθηκών, αύξηση των επισκέψεων και των εξωδιδακτικών δραστηριοτήτων αγωγής υγείας θεατρικής παιδείας και περιβαλλοντικής αγωγής
11. Να καταγγελθούν τα κατάπτυστα μορφωτικά πρωτόκολλα της ψυχροπολεμικής περιόδου (20/4/1951, 20/12/1968). Ας καταλάβουμε επιτέλους πως οι συνθήκες που τα δημιούργησαν έχουν αλλάξει. Να μην καθορίζεται η εκπαίδευση των Ελλήνων πολιτών από οποιαδήποτε ξένη χώρα.
12. Αναβάθμιση του επιπέδου των μουσουλμάνων φοιτητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με ενισχυτική διδασκαλία.
Για να υλοποιηθούν αυτές οι προτάσεις θα πρέπει οι μικροκομματικές σκοπιμότητες να σταματήσουν να καθορίζουν τη στάση των πολιτικών εκπροσώπων (βουλευτών, δημάρχων, νομαρχών, περιφερειαρχών κ.λπ.) απέναντι στην εκπαίδευση των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών. Οι εκπαιδευτικές και μαθησιακές ανάγκες των παιδιών θα πρέπει να είναι το μόνο κριτήριο στη διαμόρφωση της εκπαιδευτικής πολιτικής που τα αφορά.
Επιπλέον θα πρέπει να τεθεί τέρμα στην ενδοτικότητα των Ελλήνων πολιτικών και στον ετεροπροσδιορισμό της εκπαιδευτικής πολιτικής από ξένες χώρες. Οι όποιες προτάσεις-παρεμβάσεις δεν θα πρέπει να είναι δέσμιες μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και ισορροπιών. Αντίθετα θα πρέπει να προσδιορίζονται από σοβαρές και μακροπρόθεσμες στοχεύσεις.

Της το αποφασίσουμε τι σχολεία θέλουμε:
· Σχολεία ενταξιακά ή σχολεία αποκλεισμού;
· Σχολεία που προωθούν τη γνώση ή σχολεία που καταδικάζουν στην αμάθεια.;
· Σχολεία επικοινωνίας ή σχολεία γκέτο;
· Σχολεία που καλλιεργούν την ειρήνη ή το φανατισμό;


Η προστασία των γλωσσικών δικαιωμάτων των μουσουλμάνων Ελλήνων
Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα (16/12/1966, επικυρώθηκε από την Ελλάδα με το ΦΕΚ 45/Α/19.3.85) αναγνωρίζει στο άρθρο 13 το δικαίωμα μόρφωσης κάθε ανθρώπου τονίζοντας ότι «η μόρφωση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και του αισθήματος της αξιοπρέπειάς της και να ενισχύει τον σεβασμό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες». Αυτά τα βασικά μορφωτικά δικαιώματα δεν πληρούνται στην περίπτωση των ελλειμματικών μειονοτικών σχολείων. που γκετοποιούν τα παιδιά σε σχέση με τον κοινωνικό τους περίγυρο, που δημιουργούν αισθήματα υποβίβασης της μητρικής γλώσσας για τους Πομάκους και τους Ρομά μαθητές.
Η Σύμβαση κατά των Διακρίσεων στην Εκπαίδευση (UNESCO), που υπογράφηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1960 τονίζει (άρθρο 4) ότι η εκπαιδευτική πρακτική πρέπει να αποσκοπεί στην προαγωγή της ισότητας ευκαιριών και ότι το επίπεδο εκπαίδευσης πρέπει να είναι ισότιμο σε όλα τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα της ίδιας βαθμίδας. Στο άρθρο 5 της ίδιας σύμβασης τονίζεται ότι είναι απαραίτητο να αναγνωρίζεται στα μέλη των μειονοτήτων το δικαίωμα να ασκούν τις δικές τους εκπαιδευτικές δραστηριότητες, να διατηρούν δικά τους σχολεία και, ανάλογα με την εκπαιδευτική πολιτική του κάθε κράτους, να χρησιμοποιούν ή να διδάσκουν τη δική τους γλώσσα εφόσον όμως:
(i) Το δικαίωμα αυτό δεν ασκείται κατά τρόπο που να παραμποδίζει τα μέλη αυτών των μειονοτήτων να κατανοούν την πολιτιστική κληρονομιά και γλώσσα της κοινότητας ως συνόλου και να συμμετέχουν στις δραστηριότητές της ή κατά τρόπο που να θέτει σε κίνδυνο την εθνική κυριαρχία.
(ii) Το επίπεδο της εκπαίδευσης δεν είναι κατώτερο από το γενικό επίπεδο που καθορίζεται ή εγκρίνεται από τις αρμόδιες αρχές και
(iii) Η φοίτηση στα σχολεία αυτά είναι προαιρετική.
Οι παραπάνω προσδιοριστικές αναφορές θα αποτελούσαν χρήσιμους άξονες για την οικοδόμηση μιας ενιαίας εκπαίδευσης που θα σέβεται παράλληλα τη πολιτισμική και γλωσσική διαφορετικότητα. Δυστυχώς, στην περίπτωση της μειονοτικής εκπαίδευσης που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα αυτό δεν ισχύει, εφόσον το μειονοτικό σχολείο, κατά κοινή παραδοχή, παρέχει εκπαίδευση διαφορετική και όχι ισότιμη. Επιπλέον είναι ένα σχολείο ρατσιστικό που προκαλεί διακρίσεις τόσο σε θρησκευτικό επίπεδο (μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων μαθητών) όσο και σε επίπεδο πολιτισμικό (μεταξύ Τούρκων, Πομάκων και Ρομά μαθητών). Κι αυτά την ίδια στιγμή που το υφιστάμενο μειονοτικό σχολείο υπηρετεί το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία και καταδικάζει τους μαθητές του στην αγραμματοσύνη.

Τα γλωσσικά δικαιώματα των Πομάκων και των Ρομά
Η χρήση της τουρκικής στα μειονοτικά σχολεία με πομακόφωνους και Ρομά μαθητές σε τι αποσκοπεί; Αυτό που σίγουρα συνεπάγεται είναι ο υποβιβασμός της μητρικής γλώσσας των Πομάκων και των Ρομά (σε αντίθεση με τα διεθνώς προβλεπόμενα για την προστασία των μητρικών γλωσσών).
Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο σεβασμός απέναντι στις ολιγότερο ομιλούμενες μητρικές γλώσσες αποτελεί θεμελιώδη αρχή. Ο Ευρωπαϊκός Χάρτης για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες (Στρασβούργο - 1992) δίνει έμφαση στο σεβασμό της γλωσσικής ετερότητας. Τα κράτη-μέλη οφείλουν, σύμφωνα με αυτόν, να λαμβάνουν μέτρα προστασίας των διαφορετικών γλωσσών που χρησιμοποιούνται παραδοσιακά μέσα στην επικράτειά τους. Η αναγνώριση των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών θεωρείται ως "έκφραση πολιτισμικού πλούτου" (άρθρο 7 παρ. 1). Καθορίζοντας δε την πολιτική τους ανάλογα με τις ανάγκες και επιθυμίες των γλωσσικών ομάδων, τα κράτη πρέπει να απαλείψουν τις διακρίσεις-περιορισμούς που υπάρχουν σε βάρος κάποιων ολιγότερο ομιλουμένων γλωσσών και να προωθήσουν την αμοιβαία κατανόηση ανάμεσα στις γλωσσικές ομάδες μιας χώρας (άρθρο 7 παρ. 2-4).
Η Πομακική γλώσσα είναι ένα παλαιοσλαβικό ιδίωμα με πολλές ομοιότητες με τις νοτιοσλαβικές γλώσσες (βουλγαρική, σερβική κ.λπ.), αλλά και με στοιχεία της τουρκικής και της ελληνικής γλώσσας. Αποτελεί μία από τις πιο ζωντανές ολιγότερο ομιλούμενες γλώσσες της Ευρώπης και δεν μπορεί πλέον να θεωρείται άγραφη γλώσσα, εφόσον έχουν εκδοθεί πολλά εγχειρίδια διδασκαλίας της καθώς και άλλες εκδόσεις κειμένων. Οι σλαβόφωνοι μουσουλμάνοι της Θράκης αυτοαποκαλούνται Πομάκοι, όρος που εμφανίζεται για πρώτη φορά στα μέσα του 19ου αιώνα.
Ως προς τους «Τούρκους» της Θράκης, από ιστορική άποψη έχει τονιστεί πως δεν αποτελούν ενιαία οντότητα. Ένα μέρος των τουρκόφωνων είναι απόγονοι των τουρκικών φύλων (Γιουρούκων, Τατάρων κ.λπ.) από τη Μικρά Ασία. Ένα τμήμα των τουρκόφωνων του Ν.Ξάνθης αυτοαποκαλούνται «Κονιαλήδες», ενώ οι Πομάκοι τους χαρακτηρίζουν «Τσιτάκ». Ενδιαφέρουσα υποκατηγορία μουσουλμάνων της Ξάνθης είναι οι απόγονοι αφρικανών από την Αίγυπτο και το Σουδάν που μεταφέρθηκαν κατά το 19ο αιώνα ως δουλοπάροικοι και εργάτες γύρω από την περιοχή του μεγάλου παραποτάμιου δάσους του Νέστου (Κοτζά Ορμάν). Στην ορεινή Ροδόπη κάποιοι τουρκόφωνοι μαρτυρούν ότι κατάγονται από το «ιπέκ γιολού» το δρόμο του μεταξιού, δηλαδή οι πρόγονοί τους ήρθαν από τα βάθη της Ασίας και μιλούσαν μία άλλη γλώσσα, όχι τουρκικά. Να πούμε επίσης πως οι Τούρκοι του κάμπου της Θράκης μιλούν ιδιώματα της τουρκικής που διαφέρουν πολύ από τα τουρκικά της Τουρκίας.
Θα πρέπει να δώσουμε και κάποια ιστορικά στοιχεία για τη γλώσσα των Ρομά (τα τσιγγάνικα). Η πρώτη αναφορά για την παρουσία Ρομά στη Θράκη γίνεται το 1068. Η τουρκική απογραφή του 1910, στο σύνολο των 4.000 Αθιγγάνων της Θράκης προσδιορίζει ότι οι 2.400 από αυτούς ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι και μόνο οι 1.600 ήταν μουσουλμάνοι. Οι μεγαλύτεροι οικισμοί Ρομά απαντώνται στην πόλη της Ξάνθης και στο Δροσερό, στην Κομοτηνή, στις συνοικίες Ήφαιστος και ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ της Κομοτηνής, στις Σάπες, στον Πολύανθο, στους Αμαξάδες, στα Νεύρα και στον Άρατο, στην Αλεξανδρούπολη και στο Διδυμότειχο. Ο συνολικός τους αριθμός υπολογίζεται σε 20.000 περίπου άτομα που κατοικούν στη Θράκη (10.000 στην Ξάνθη).
Με βάση τα παραπάνω ιστορικά στοιχεία γίνεται αντιληπτό πως ο όρος «τουρκο-μουσουλμανική» μειονότητα που προσπαθούν κάποιοι να εισάγουν ανεξαιρέτως για όλους τους μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες της Θράκης είναι ρατσιστικός και καταστρατηγεί τα γλωσσικά και μορφωτικά δικαιώματα μεγάλου τμήματος των μουσουλμάνων


Η εκπαίδευση του μουσουλμάνων Ελλήνων στα χέρια του τουρκικού εθνικισμού
Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες η μειονοτική εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει καταστεί έρμαιο των σχεδιασμών του τουρκικού εθνικισμού για την άλωση της Θράκης. Αυτό έχει επισημανθεί και από πολλούς σοβαρούς πολιτικούς. Για παράδειγμα, αναφορικά με τη σχέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με την πολιτική της Τουρκίας είναι χαρακτηριστική η επερώτηση (Xanthi News 6/6/2007 σ. 12, Εμπρός 7/6/2007 σ. 11) 33 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 31/5/2007, στην οποία αναφέρονται για την Τουρκία, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
(Η Τουρκία) «Επιδιώκει να παρέμβει στη Θράκη, όχι για να υποστηρίξει την ελληνική πολιτική ισονομίας και ισοπολιτείας, αλλά για να την υπονομεύσει στοχεύοντας στην αύξηση της απομόνωσης της μουσουλμανικής μειονότητας και την περιχαράκωσή της γύρω από το Προξενείο. Τούρκοι αξιωματούχοι επισκέπτονται την περιοχή κηρύσσοντας τον διαχωρισμό και κάνοντας επίδειξη δύναμης. Προωθείται η πολιτιστική γενοκτονία των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της μειονότητας με την έξωθεν επιβολή «γνήσιων» τουρκικών πολιτιστικών προτύπων που καμία σχέση δεν έχουν με τον μουσουλμανικό πολιτισμό της Θράκης. Για πρώτη φορά εκδίδονται νέα διαβατήρια για τους εκ Θράκης καταγόμενους Τούρκους πολίτες και κατοίκους της Τουρκίας, στα οποία οι πόλεις της Θράκης αναφέρονται μόνο με τις Τουρκικές ονομασίες. Ο τουρκόφωνος τύπος συκοφαντεί, απειλεί και δημιουργεί κλίμα μίσους ενάντια στους μη τουρκόφωνους μουσουλμάνους με αφορμή την ίδρυση ενός Πολιτιστικού συλλόγου Πομάκων. Η Τουρκική Αγροτική Τράπεζα επιθυμεί να δημιουργήσει υποκατάστημά της στην Κομοτηνή με προφανή στόχο τον οικονομικό και άρα και τον πολιτικό έλεγχο των μουσουλμάνων αγροτών».
Ενδεικτικά των γενικότερων πολιτικών στοχεύσεων είναι και τα παγκόσμια συνέδρια που διοργανώνουν τα τελευταία χρόνια οι δυτικοθρακιώτες μουσουλμάνοι. Σε αυτά παρουσιάζονται συχνά ακραίες εθνικιστικές διεκδικήσεις. Το «5ο Παγκόσμιο Συνέδριο Τούρκων Δυτικής Θράκης» έγινε στην Κωνσταντινούπολη στις 15-17/9/2006. Στις αποφάσεις των επιτροπών του συνεδρίου προτείνονται μεταξύ άλλων «να ιδρυθεί στη δυτική Θράκη ξεχωριστό πρωτάθλημα της τουρκικής κοινωνίας», να ιδρυθούν κέντρα τουρκικού πολιτισμού σε Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, να διαμορφωθεί ξανά η δομή του μειονοτικού κόμματος «Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη», να γίνεται εντοπισμός από εξειδικευμένα στελέχη των έξυπνων παιδιών ανάμεσα στη μειονότητα, να αυξηθεί η ποσόστωση των μαθητών των αποφοίτων των μειονοτικών σχολείων της δυτικής Θράκης για την εισαγωγή τους σε τουρκικά πανεπιστήμια, να αυξηθούν οι δραστηριότητες λόμπι, να δημιουργηθεί πρακτορείο ειδήσεων και να εκδίδεται ημερήσια τουρκόφωνη εφημερίδα στη δυτική Θράκη, να κλείσει η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, να ιδρυθεί κέντρο οικονομικών ερευνών στην Κομοτηνή, να ιδρυθεί φορέας χρηματοδότησης για τους δυτικοθρακιώτες Τούρκους και πολλά άλλα στους τομείς της οικονομίας, της νομοθεσίας, της παιδείας, του πολιτισμού και της αυτοδιοίκησης.
Στα πλαίσια της πολιτικής χρήσης της ισλαμικής θρησκείας εντάσσεται και η προσπάθεια για το κτίσιμο στη Θράκη και ιδιαίτερα στα Πομακοχώρια νέων, μεγάλου μεγέθους τζαμιών, που οριοθετούν συμβολικά το χώρο και λειτουργούν ως τοπόσημα. Η ανέγερση πολλών τζαμιών τα τελευταία χρόνια, με χρηματοδότηση άγνωστη ή και προερχόμενη από ξένες χώρες, αποτελεί συχνό φαινόμενο σε πολλές βαλκανικές χώρες.
Στο επίπεδο της ηλεκτρονικής προπαγάνδας έχει επισημανθεί πως τα τελευταία χρόνια όλο και συχνότερα δημιουργούνται στο διαδίκτυο μειονοτικές ιστοσελίδες που προωθούν την κεμαλική ιδεολογία στη Θράκη. Ανάλογης βαρύτητας είναι οι δημόσιες δηλώσεις πολιτικών της μειονότητας συνοδεύονται από αντίστοιχες εμπρηστικές δηλώσεις Τούρκων πολιτικών που περιοδεύουν τακτικά στη Θράκη. Η προσπάθεια αξιοποίησης της ισλαμικής πίστης προς όφελος της φιλο-κεμαλικής ιδεολογίας γίνεται ιδιαίτερα αισθητή στους χώρους λατρείας κατά τις ισλαμικές γιορτές. Η αναζωογόνηση των πανηγυριών αποκτά πολιτική διάσταση, παράλληλα με την προσπάθεια τόνωσης του θρησκευτικού συναισθήματος των μουσουλμάνων της Θράκης, από κύκλους που ταυτίζουν το Ισλάμ με την τουρκική γλώσσα, η οποία είναι και η γλώσσα του κηρύγματος μέσα στα τεμένη της Θράκης. Στο πλαίσιο αυτό, τα τελευταία χρόνια συνηθίζεται η επίσκεψη στα πανηγύρια εκπροσώπων του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής και άλλων μουσουλμάνων, που μιλούν τουρκικά και αυτοπαρουσιάζονται ως «επίσημοι». Η πολιτική χρήση της θρησκείας γίνεται ιδιαίτερα αισθητή κατά τις περιόδους των εκλογών. Η εκλογική συμπεριφορά των μουσουλμάνων στη Θράκη τα τελευταία χρόνια έχει περάσει από πολλές φάσεις φτάνοντας -επιτυχώς- τα τελευταία χρόνια στην προσπάθεια να κατευθυνθεί μονοσήμαντα η μειονοτική ψήφος.
Γίνεται κατανοητό πως στο πλαίσιο τέτοιας συστηματικής προπαγάνδας από την πλευρά της Τουρκίας και του αγώνα του τουρκικού κράτους να εκτουρκίσει τους μουσουλμάνους Έλληνες της Θράκης, τα παιδιά συχνά πέφτουν θύματα σφετερισμού της πολιτισμικής και γλωσσικής τους ταυτότητας.

Συμπεράσματα
Η ειδική γραμματέας διαπολιτισμικής εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας κα Θάλεια Δραγώνα σε συνέντευξή της παραδέχτηκε ότι «το μειονοτικό σχολείο δεν είναι καλό σχολείο», προσθέτοντας: «Είναι ένα σχολείο μ’ ένα μεγάλο τείχος ανάμεσα στα δύο μέρη του προγράμματός του που δεν επικοινωνεί. Είναι ένα σχολείο χωρίς συνοχή (Παρατηρητής 1/4/2010). Αυτές οι επισημάνσεις έχουν γίνει κατανοητές και από τους μουσουλμάνους Έλληνες γονείς, οι οποίοι σταδιακά στρέφουν τα παιδιά τους προς το δημόσιο σχολείο, όπου μπορούν να μάθουν σωστά ελληνικά αλλά και να προσεγγίσουν τη γνώση ισότιμα με όλα τα άλλα παιδιά της Ελλάδας. Έτσι το μειονοτικό σχολείο σιγά –σιγά συρρικνώνεται και αυτό ως φυσική εξέλιξη της βελτίωσης του εκπαιδευτικού επιπέδου των μουσουλμάνων Ελλήνων. Βέβαια, εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι προτάσεις των αυτοαποκαλουμένων ταγών μειονοτικών οργανώσεων οι οποίοι θεωρούν πως το πρόβλημα της εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων είναι η βελτίωση της τουρκογλωσσίας στη Θράκη και η διεύρυνση του δίγλωσσου προγράμματος προς τα κάτω, προς το δημόσιο νηπιαγωγείο. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι τελικά θα επικρατήσει η κοινή λογική αλλά και η μέριμνα, όχι για μικροπολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες, αλλά για την ίδια την πρόοδο των παιδιών των μουσουλμάνων Ελλήνων, πρόοδος που είναι συνυφασμένη με την ειρηνική συμβίωση στη Θράκη.
Το πρόβλημα της μειονοτικής εκπαίδευσης δεν είναι η ενίσχυση της τουρκογλωσσίας των μαθητών και των δασκάλων, όπως εσφαλμένα έχει διατυπωθεί από κάποιους μειονοτικούς συλλόγους, οι οποίοι αλλότριους στόχους εξυπηρετούν. Εάν πραγματικά πονάμε για την ένταξη των παιδιών και την καλλιέργεια της ειρήνης και του αλληλοσεβασμού, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το σεβασμό στις μητρικές γλώσσες ανεξαιρέτως (πομακική, τουρκική, ρομανί), στοχεύοντας στη σωστή εκμάθηση της ελληνικής. Βασική αρχή είναι ότι κάθε εκπαιδευτικός και γλωσσικός σχεδιασμός θα πρέπει να γίνεται με τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των γλωσσικών ομάδων, με παράλληλο σεβασμό της πολιτισμικής τους διαφορετικότητας.
Το πρόγραμμα Εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων θα πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό. Να πάψει ο φιλοτουρκικός προσανατολισμός και να δώσει έμφαση στη στήριξη των παιδιών στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Τα Φροντιστήρια Ενισχυτικής Διδασκαλίας του ΕΙΝ και του Ταμιείου Θράκης ήδη πριν το 1996 ήταν πρωτοπόρα στην κατεύθυνση αυτή. Επίσης το πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων από το 1998 για τη σχολική και κοινωνική ένταξη των Τσιγγανοπαίδων (με επιστημονικό υπεύθυνο τον Αθανάσιο Γκότοβο), σεβάστηκε τις ιδιαιτερότητες των Ρομά και υλοποίησε μια σειρά από μέτρα βελτίωσης της σχολικής τους ένταξης και επίδοσης.
Κάποιοι κοινωνιολογούντες διεθνολόγοι στο όνομα της προοδευτικότητας ή της νεωτερικότητας απορρίπτουν μετά βδελυγμίας τις έννοιες του έθνους και του εθνικισμού, ενώ στην πράξη υπηρετούν οι ίδιοι τον εθνικισμό, αλλά σε κάποια συγκεκριμένη εκδοχή του, τον κεμαλικό εθνικισμό και μόνον αυτόν. Γι αυτούς το πρόβλημα είναι ο ελληνικός εθνικισμός, ενώ ο τουρκικός εθνικισμός του σφαγέα Κεμάλ είναι καλός. Εμείς λέμε: Κάθε εθνικισμός είναι επιζήμιος. Όμως το να σεβόμαστε την πατρίδα μας, τον τόπο που γεννηθήκαμε, είναι χρέος για κάθε πολίτη αυτής της χώρας, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά του, τη γλώσσα του ή τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Όμως τελικά αυτοί που παρουσιάζονται ως απάτριδες και επιχειρούν την αποδόμηση των εννοιών της πατρίδας και του έθνους, σε τελευταία ανάλυση εξυπηρετούν τις χειρότερες μορφές σωβινισμού και φανατισμού.

Προσπαθήσαμε να δείξουμε ότι κάθε γλωσσικός σχεδιασμός θα πρέπει να γίνεται με τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των γλωσσικών ομάδων, με παράλληλο σεβασμό της πολιτισμικής τους διαφορετικότητας. Στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης είναι σημαντικό τα εκπαιδευτικά ζητήματα των μουσουλμάνων μαθητών να αποσυνδεθούν από ξεπερασμένους από το διεθνές δίκαιο όρους αμοιβαιότητας. Είναι, επίσης, σημαντική η ενίσχυση της προσχολικής αγωγής, η ενισχυτική διδασκαλία και η γενίκευση του ολοήμερου σχολείου, η γνώση του γλωσσικού ιδιώματος των μαθητών από τους εκπαιδευτικούς, η αναπροσαρμογή του σχολικού προγράμματος, η ίδρυση βιβλιοθηκών, η αύξηση των επισκέψεων και των εξωδιδακτικών δραστηριοτήτων αγωγής υγείας και περιβαλλοντικής αγωγής. Επίσης, οι δάσκαλοι θα πρέπει να δίνουν στους μαθητές την ευκαιρία να επικοινωνήσουν στη μητρική τους γλώσσα και να τους ενθαρρύνουν να εκφράζουν τα βιώματα που έχουν από το δικό τους πολιτισμικό υπόβαθρο.
Μια τελευταία παρατήρηση: Ο όρος «μειονότητα» είναι πολιτικά φορτισμένος. Θα ήταν ορθότερο να χρησιμοποιούνται οι όροι: «εθνοτικές ομάδες», «πολιτισμικές ομάδες», γλωσσικές ομάδες».
Κλείνοντας θα τονίσουμε για μια ακόμα φορά ότι πρώτη προτεραιότητα θα πρέπει να αποτελεί η ΕΝΙΑΙΑ δημόσια εκπαίδευση , κοινή και ισότιμη για όλους τους πολίτες αυτής της χώρας. Μόνο έτσι μπορεί να υλοποιηθεί πραγματικά ο σεβασμός της γλωσσικής και πολιτισμικής ταυτότητας της μουσουλμανικής μειονότητας. Να πάψει το μειονοτικό εκπαιδευτικό σύστημα να δηλητηριάζει τις παιδικές ψυχές των Ελλήνων μουσουλμανοπαίδων, αλλοιώνοντας την αγάπη τους προς τον τόπο που γεννήθηκαν και κατασκευάζοντας μία τουρκική εθνική ταυτότητα μέσα από την θεσμοθετημένη επιβολή της τουρκογλωσσίας για τους Πομάκους και Ρομά μαθητές.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αγώνας” της Ξάνθης στις 17/4/2010

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Ταφόπλακα στην αγορά της Ξάνθης η απόφαση του νομαρχιακού συμβουλίου

Φαίνεται πως τα δεδομένα στην τοπική αγορά της Ξάνθης αλλάζουν ριζικά μετά και την θετική ψήφο του νομαρχιακού συμβουλίου για δημιουργία εμπορικού κέντρου από την Αθωνική Α.Ε, αλλαγές ωστόσο που κανείς δε μπορεί να προβλέψει αν θα έχουν θετικό ή αρνητικό χαρακτήρα και το λέω αυτό γιατί μια τέτοια εξέλιξη, σίγουρα θα είναι ευνοϊκή για τους καταναλωτές οι οποίοι αναζητούν την πιο οικονομική λύση για τις ανάγκες τους αλλά ταυτόχρονα μπορεί να αποτελέσει και την ταφόπλακα των καταστημάτων που βρίσκονται στο κέντρο της πόλης.
Αν αναλογιστεί κανείς πως ακόμα και σήμερα, πολλοί Ξανθιώτες καταναλωτές διανύουν εκατοντάδες μερικές φορές χιλιόμετρα προκειμένου να βρεθούν σε κάποιο εμπορικό κέντρο άλλης πόλης, φανταστείτε τι θα γίνεται όταν σε μια απόσταση 15 μόλις χιλιομέτρων θα υπάρχει ένας αντίστοιχος πολυχώρος. Αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη του τις ήδη πολύ δύσκολες στιγμές που βιώνουν οι επαγγελματίες του κέντρου αλλά και το γεγονός ότι για πρώτη φορά οι εγγραφές νέων επιχειρήσεων στην πόλη της Ξάνθης είναι αρκετά λιγότερες από τις διαγραφές, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του επιμελητηρίου για το πρώτο τρίμηνο του 2010, καταλαβαίνουμε όλοι τι θα συμβεί μετά τη λειτουργία ενός τόσο μεγάλου εμπορικού κέντρου.
Αν μάλιστα σε όλα αυτά προσθέσουμε και το γεγονός ότι τα περισσότερα καταστήματα του κέντρου της πόλης είναι απλησίαστα εξαιτίας κυρίως της έλλειψης θέσεων στάθμευσης ενώ στο εν λόγο εμπορικό κέντρο η στάθμευση του αυτοκινήτου θα είναι μια τόσο απλή υπόθεση, αντιλαμβάνεστε πως τα λουκέτα σε μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις της πόλης θα αυξηθούν με ραγδαίο ρυθμό.
Βέβαια, για να επανέλθουμε στα οφέλη των καταναλωτών, έχουμε δει πολλές φορές πολυκαταστήματα να έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν τα προϊόντα τους σε αρκετά χαμηλότερες τιμές απ’ ότι ένα απλό μαγαζί της πόλης αλά το ερώτημα που γεννάται εδώ είναι ποιες θα είναι οι τιμές αυτών των πολυκαταστημάτων όταν οι μικρές επιχειρήσεις στην περιοχή θα έχουν μείνει ελάχιστες, θα εξακολουθούν και τότε να δίνουν τα αγαθά τους σε συμφέρουσες για τον καταναλωτή τιμές ή εκμεταλλευόμενα το μονοπωλιακό χαρακτήρα της αγοράς μας θα διπλασιάσουν τις τιμές τους;
Προσωπική μου άποψη πάντως για τα όσα είπε ο εκπρόσωπος της Αθωνικής Α.Ε στο πρόσφατο νομαρχιακό συμβούλιο περί ανάπτυξης της περιοχής μας από το εμπορικό αυτό κέντρο, περί 600 θέσεων εργασίας και κυρίως περί απασχόληση ατόμων από το νομό, είναι πως όλα αυτά σε καμιά περίπτωση δε μπορεί να θεωρηθούν δεδομένα. Σίγουρα το εμπορικό αυτό κέντρο θα προσελκύσει το ενδιαφέρον και καταναλωτών από γειτονικούς νομούς οι οποίοι όμως θα πρόσφεραν ανάπτυξη στον τόπο μας αν άφηναν τα χρήματα τους σε καταστήματα της τοπικής μας αγοράς και όχι σε ένα εμπορικό κέντρο.
Από την άλλη θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Στέλιο Μωραϊτή και αρκετούς επαγγελματικούς φορείς οι οποίοι πολύ σωστά κατά την άποψη μου τόνισαν πως η κατασκευάστρια εταιρία δεν είναι εις θέση να δεσμευτεί ούτε για τον αριθμό των εργαζομένων που θα απασχοληθούν στα καταστήματα του πολυχώρου αυτού αλλά ούτε για το από πού θα προέρχονται αυτοί.
Τα καταστήματα αυτά δε θα τα δουλεύει η Αθωνική, απλά θα τα κτίσει και στη συνέχεια θα τα νοικιάσει ή θα τα πουλήσει σε τρίτους στους οποίους φυσικά δε θα μπορεί να επιβάλει ούτε πόσους ούτε ποιους εργαζομένους θα απασχολήσουν στην επιχείρηση τους. Ακόμα όμως κι αν οι 600 αυτές θέσεις εργασίας γίνουν πραγματικότητα και μάλιστα με προσωπικό που θα προέρχεται από την περιοχή μας, ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως την ίδια στιγμή δε θα χαθούν άλλες 600 ή και παραπάνω θέσεις εργασίας από τις υπόλοιπες ε[επιχειρήσεις της πόλης;
Άρα ποιο το όφελος; Κανένα, οι μόνοι που πιθανότατα θα ευνοηθούν από μια τέτοια εξέλιξη είναι εκείνοι που θα έχουν κατάστημα στο συγκεκριμένο χώρο και οι οποίοι φυσικά δε θα είναι μόνο Ξανθιώτες αλλά θα είναι και επαγγελματίες από άλλες περιοχές της χώρας μας και πραγματικά αρχίζω να σκέφτομαι πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο η απόφαση αυτή να λήφθηκε με αποκλειστικό σκοπό την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων.
Ακόμα και έτσι να μην είναι όμως, δεν έχουν καθόλου άδικο οι επαγγελματίες μας εκείνοι που ήδη κάνουν λόγο για τη χαριστική βολή με την οποία κάποιοι τους δείχνουν την πόρτα της εξόδου από τον επιχειρηματικό κόσμο. Βέβαια για να τα λέμε όλα, δεν είναι μόνο το εμπορικό αυτό κέντρο που πιθανότατα θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στις μικρές επιχειρήσεις αφού εδώ και χρόνια στην περιοχή μας λειτουργούν και πολλά, τις περισσότερες φορές παράνομα κινέζικα μαγαζιά για τα οποία κανένας, εκτός από τους επαγγελματίες, δε λέει ούτε κουβέντα ή ακόμα κι αν λένε, μένουν μόνο σ’ αυτές και ακόμα δεν έχουμε δει μα λαμβάνονται μέτρα αποτελεσματικά για την προστασία των ντόπιων επιχειρηματιών.
Ρο μόνο που απομένει λοιπόν είναι όλα αυτά να τα δούμε και στην πράξη αφού από τη μια είναι θέμα χρόνου να δημιουργηθεί ο πολυχώρος αυτός κι από την άλλη η τοπική αυτοδιοίκηση μοιάζει ανήμπορη να κάνει ακόμα και το παραμικρό ώστε να στηρίξει τις επιχειρήσεις της πόλης οι οποίες στο κάτω, κάτω δε ζητάνε και τίποτα το παράλογο, θέσεις στάθμευσης για τα αυτοκίνητα ζητάνε, κάτι εξάλλου που αποτελεί και αίτημα των ίδιων των καταναλωτών.

Σ. Καραχότζα

Πόσους ψήφους χωράει το Αμοιρίδιο κύριε Στυλιανίδη και κύριε Πούλιο;

Εξασφαλίζετε την εκλογή σας μ’ αυτούς ή να γίνει και καμιά ακόμα «θρησκευτική» γιορτή;
Το ίδιο έργο σε επανάληψη μας παρουσιάζει και φέτος ο δήμος Ξάνθης ο οποίος ξεχνώντας τόσο γρήγορα τα όσα έγιναν πέρυσι τέτοια εποχή στο Αμοιρίδο αθλητικό κέντρο, αποφάσισε να το παραχωρήσει και φέτος σε κάποιους μειονοτικούς παράγοντες για μια εκδήλωση την οποία τη βάφτισαν θρησκευτική. Εδώ όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά κύριε δήμαρχε της Ξάνθης, με την απόφαση σας αυτή δημιουργούνται ορισμένα ερωτήματα τα οποία και πρέπει κάποια στιγμή να απαντηθούν.
Όντας Έλληνας μουσουλμάνος πολίτης αυτού του τόπου, γνώριζα μέχρι σήμερα ότι οι θρησκευτικές εκδηλώσεις των μουσουλμάνων γίνονται στα τζαμιά και οι θρησκευτικές εκδηλώσεις των χριστιανών στις εκκλησίες, χάρη σε εσάς όμως μαθαίνω τώρα πως τέτοιου είδους εκδηλώσεις γίνονται και στα αθλητικά κέντρα, να υποθέσω ότι πρόκειται για κάποια προσευχή προς το θεό ώστε να πάει καλά η τοπική μας ομάδα στο μπάσκετ, μόνο που για φέτος τουλάχιστον, η ομάδα που χρειάζεται προσευχές είναι αυτή του ποδοσφαίρου.
Ακόμα όμως κι αν δεχτούμε πως για τις ανάγκες μιας τέτοιας εκδηλώσεις χρειάζεται ένας μεγάλος χώρος, γιατί αυτός να είναι το Αμοιρίδιο και όχι ένα οποιοδήποτε ανοιχτό μέρος της ορεινής περιοχής όπως για παράδειγμα γίνονται αυτή την εποχή τα γνωστά σε όλους μας Χάτιμ; Οι δικαιολογίες του τύπου «σεβόμαστε την ανάγκη των μουσουλμάνων συμπολιτών μας για ένα χώρο όπου θα κάνουν με άνεση τη θρησκευτική τους γιορτή» φαντάζομαι καταλαβαίνετε πως δε πείθουν κανέναν.
Ακόμα και γι’ αυτό όμως να το κάνατε, οφείλατε να θυμάστε πως και πέρυσι μιλούσαν για θρησκευτική γιορτή αλλά αντί γι’ αυτή, είδαμε ένα εθνικιστικό παραλήρημα άνευ προηγουμένου, με ομιλίες και ομιλητές που μόνο με τη θρησκεία δεν είχαν σχέση. Εκτός πια κι αν η μνήμη σας είναι τόσο ασθενείς και ξεχνάτε τέτοια σημαντικά γεγονότα τόσο εύκολα.
Όσο για την άρνηση του δημάρχου να μιλήσει στα τοπικά μέσα ενημέρωσης για το συγκεκριμένο θέμα με τη δικαιολογία ότι δε θέλει να δώσει διαστάσεις στο όλο θέμα προκειμένου να μη στρώσει δρόμο στην πλευρά του τουρκικού προξενείου να κάνει το παιχνίδι της, εγώ προσωπικά και χωρίς αν εκπροσωπώ κανέναν, λέω πως είναι λόγια του αέρα και δικαιολογίες της στιγμής.
Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή, όχι μόνο ο δήμαρχος Ξάνθης αλλά γενικότερα οι πολιτικοί του τόπου μας, να μάθουν να υπερασπίζονται τις επιλογές τους και στην προκειμένη περίπτωση ο κύριος Στυλιανίδης οφείλει να εξηγήσει ανοιχτά στους Ξανθιώτες, τους λόγους για τους οποίους αποφάσισε να παραχωρήσει το Αμοιρίδιο.
Το πιο αστείο απ’ όλα όμως είναι που για μια θρησκευτική γιορτή, με την οποία μάλιστα δεν έχει καμία απολύτως σχέση ο αναγνωρισμένος από την ελληνική πολιτεία θρησκευτικός εκπρόσωπος των μουσουλμάνων της Ξάνθης, την παραχώρηση του Αμοιρίδιου από το δήμο Ξάνθης ζήτησαν κάποιοι μουσουλμάνοι δημοτικοί σύμβουλοι που προέρχονται τόσο από τη συμπολίτευση όσο και από την αντιπολίτευση του δήμου.
Αν δηλαδή τις επόμενες μέρες θελήσει να κάνει μια αντίστοιχη γιορτή και η εκκλησία, το χώρο θα τον ζητήσουν φαντάζομαι οι χριστιανοί δημοτικοί σύμβουλοι. Και ο ρόλος των θρησκευτικών ηγετών είτε της μιας είτε της άλλης πλευράς ποιός είναι άραγε; Τι τους θέλουμε αφού έχουμε δημοτικούς συμβούλους «θαύμα» που κάνουν για όλους τους ρόλους;
Στην Ελλάδα ζούμε κι εμείς κύριοι και ξέρουμε πολύ καλύτερα απ’ ότι φαντάζεστε τον τρόπο σκέψης των Ελλήνων πολιτικών, πάνω απ’ όλα η καρέκλα και μετά όλα τα υπόλοιπα. Απορώ μάλιστα που η συγκεκριμένη απόφαση του δήμου Ξάνθης προκάλεσε εντύπωση σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης της πόλης μας τα οποία θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τον τρόπο σκέψης και δράσης των πολιτικών μας. Η πο…να η καρέκλα πρώτα και μετά ο τόπος, αυτοί είναι οι πολιτικοί μας και κανονικά δε θα πρέπει να γκρινιάζουμε γι’ αυτό γιατί πολύ απλά εμείς ήμαστε εκείνο που τους εκλέξαμε, τώρα θα πρέπει και να τους λουστούμε.
Επειδή όμως δήμος Ξάνθης δε σημαίνει μόνο Λάκης Στυλιανίδης, οι ευθύνες που βαραίνουν και την αντιπολίτευση του δήμου δεν είναι καθόλου λιγότερες. Πρώτον γιατί ο συγκεκριμένος χώρος ζητήθηκε κι από συμβούλους της αντιπολίτευσης κι άρα η ίδια στήριξε το αίτημα τους αυτό και δεύτερον και σπουδαιότερον γιατί μιλάμε για μια αντιπολίτευση η οποία ακόμα και για την κάθε αναπνοή του δημάρχου εκδίδει δελτίο τύπου το οποίο αποστέλλει σε όλα τα μέσα αλλά για το συγκεκριμένο θέμα ούτε κουβέντα. Γιατί άραγε τόση σιωπή;
Όχι κύριοι, δε ζω σε άλλον πλανήτη και ξέρω πολύ καλά πως κανένας σας, ούτε από τη συμπολίτευση ούτε από την αντιπολίτευση, δεν έχει το θάρρος και τη δύναμη να τα βάλει με έναν μηχανισμό που δυστυχώς μπορεί και ελέγχει μερικές χιλιάδες ψήφους. Για όνομα του θεού, εκλογές έρχονται σε λίγους μήνες και η κάθε ψήφος είναι πολύτιμη. Σας διαφεύγει όμως μια πολύ βασική λεπτομέρεια, μπορεί από τη μια να κερδίσετε με τον τρόπο αυτό μερικούς ψήφους αλλά από την άλλη θα χάσετε τους διπλάσιους κι αυτό γιατί ο Ξανθιώτης πολίτης έπαψε να είναι το ανθρωπάκι εκείνο που πίστευε ότι κι αν του λέγατε.
Ξέρει πολύ καλά τι γίνεται στην πλάτη του και μη βιαστείτε να με πείτε τρελό, όλα όσα τώρα σας λέω, θα τα δείτε σε μερικούς μήνες, λίγη υπομονή μόνο χρειάζεται, τίποτα παραπάνω. Όταν θα ζητάτε την ψήφο του Ξανθιώτη, αυτός θα σας παραπέμψει σε εκείνους των οποίων τα πολιτικά παιχνίδια εξυπηρετείτε τώρα και δε θα έχετε να τους πείτε ούτε κουβέντα γι’ αυτό. Κρίμα, λυπάμαι και ντρέπομαι πραγματικά που είμαι πολίτης αυτού του τόπου. Περίμενα περισσότερη αγάπη για τον τόπο μας από τους πολιτικούς μας.

Σ. Καραχότζα

Δευτέρα, 5 Απριλίου 2010

Η ολοκλήρωση του εγκλήματος


Κάποιοι Έλληνες Πομάκοι αλλά και ορισμένοι χριστιανοί μάλλον βιάστηκαν να πανηγυρίσουν για τις πρόσφατες δηλώσεις της κυρίας Δραγώνα αναφορικά με τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία για τους μουσουλμάνους της Θράκης και τη δυνατότητα εισαγωγής σ’ αυτά της πομάκικης γλώσσας καθώς και για τα ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα πομακοχώρια τα οποία, σύμφωνα πάντα με την ίδια, θα δώσουν επιτέλους στους μουσουλμάνους της περιοχής μας τη δυνατότητα της επιλογής του καλύτερου κατά την άποψή τους σχολείου για τα παιδιά τους.
Λέω ότι βιάστηκαν να πανηγυρίσουν γιατί ναι μεν η κυρία Δραγώνα τα είπε όλα αυτά αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Δεν είναι μάλιστα τυχαίο ότι μετά τις δηλώσεις της, κάποιοι μειονοτικοί παράγοντες και πολιτικοί, τις θέσεις των οποίων για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης όλοι γνωρίζουμε, έχουν στήσει πάρτι και αλωνίζουν ήδη στα χωρία της ορεινής περιοχής.
Βλέπετε ξέρουν πολύ καλά πως όλα όσα είπε η κυρία Δραγώνα, μπορεί να γίνουν πράξη μόνο υπό μια προϋπόθεση, να τα ζητήσουν οι ίδιοι οι κάτοικοι της περιοχής αφού η ειδική γραμματέας του υπουργείου εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων είπε ξεκάθαρα πως για να μπει η πομάκικη γλώσσα στα νηπιαγωγεία των μουσουλμανικών οικισμών της περιοχής και για να ιδρυθούν ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία σ’ αυτά, θα πρέπει να υπάρξει πρώτα ανάλογο αίτημα των γονέων.
Θα γίνουν δηλαδή όλα αυτά μόνο στα χωριά εκείνα που θα το ζητήσουν οι περισσότεροι γονείς ενώ στα άλλα χωριά, ως δεύτερη γλώσσα στα νηπιαγωγεία θα μπει η τουρκική και το σχολείο τους θα είναι μόνο το μειονοτικό. Το ερώτημα που φυσικά μπαίνει εδώ είναι πόσοι από τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας θα τολμήσουν να ζητήσουν πομάκικη γλώσσα στο νηπιαγωγείο του χωριού τους και ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία.
Δεν είναι βέβαια και δύσκολο να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό. Δυστυχώς ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα βρουν το θάρρος να υποβάλουν ένα τέτοιο αίτημα και φυσικά αυτό θα απορριφτεί αμέσως αφού θα πρέπει να ισχύσει αυτό που θα ζητήσουν οι περισσότεροι. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς και να αντιδράει γιατί πολύ απλά, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, το υπουργείο εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων έχει πράξει το καθήκον του. Δίνει δηλαδή τη δυνατότητα στους μουσουλμάνους να διδαχθούν τη μητρική τους γλώσσα και να έχουν σχολεία ίδια με αυτά που έχουν και οι χριστιανοί όλης της χώρας και όταν κάποια στιγμή οι περισσότεροι θα ζητήσουν ως δεύτερη γλώσσα στα νηπιαγωγεία την τουρκική και σχολεία μόνο μειονοτικά, κανείς δε θα μπορεί να μιλήσει για μη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας αφού η απάντηση του υπουργείου θα είναι «αυτό μας ζήτησαν κι αυτό τους διδάσκουμε».
Εκείνο λοιπόν που θα πρέπει να απασχολήσει τον καθένα μας, αλλά κυρίως την ίδια την πολιτεία, είναι το γιατί οι άνθρωποι αυτοί τελικά δε θα ζητήσουν ούτε πομάκικη γλώσσα στα νηπιαγωγεία ούτε ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα χωριά τους. Στο πρόσφατο μόνο παρελθόν αν ανατρέξει κανείς θα δει πως αντιμετωπίστηκαν τόσο από τους λεγόμενους προξενικούς της περιοχής όσο και από το ελληνικό κράτος όλοι εκείνοι που τόλμησαν να αντιδράσουν και να δηλώσουν δημόσια πως δεν είναι και δεν επιθυμούν να είναι Τούρκοι αλλά Έλληνες Πομάκοι μουσουλμάνοι πολίτες.
Αλήθεια πιστεύει κανείς πως εκείνοι που τώρα θα ζητήσουν να γίνουν πράξη όλα όσα δήλωσε η κυρία Δραγώνα, θα αντιμετωπιστούν καλύτερα; Πιστεύει κανείς πως για άλλη μια φορά οι γνωστοί άγνωστοι δε θα οργώσουν όλα τα πομακοχώρια προκειμένου με τις έτσι κι αλλιώς γνωστές μεθόδους τους να αποτρέψουν κάθε τέτοια κίνηση; Μα ήδη έχουν αρχίσει τις επισκέψεις και γιορτάζουν το γεγονός ότι ένα χρόνιο αίτημα τους θα γίνει πραγματικότητα, η περιοχή δηλαδή θα αποκτήσει δίγλωσσα νηπιαγωγεία με την τουρκική φυσικά να είναι η δεύτερη διδασκόμενη γλώσσα.
Εξάλλου σε κανέναν δεν είναι εύκολο να πιστέψει πως οι απόψεις της κυρίας Δραγώνα για τη μειονοτική εκπαίδευση άλλαξαν έτσι ξαφνικά και ότι άρχισε να ενδιαφέρεται για την πομάκικη γλώσσα. Απλά ξέρει ότι ελάχιστοι θα τολμήσουν να ζητήσουν κάτι τέτοιο και στην ουσία θα γίνει, όπως άλλωστε τόσα και τόσα ακόμα, ένα χατίρι του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.
Εφόσον η κυρία Δραγώνα αλλά και το υπόλοιπο επιτελείο του υπουργείου εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων ενδιαφέρεται τόσο για τη σωστή μόρφωση των μουσουλμάνων της Θράκης, δε θα έπρεπε καν να αγγίξει το θέμα νηπιαγωγεία και να τα αφήσει όπως είναι μέχρι σήμερα, δηλαδή καθαρά ελληνόφωνα. Με το να τα κάνει δίγλωσσα δεν έχει να προσφέρει τίποτα σ’ αυτά τα παιδιά τα οποία στην τελική, από τα χρόνια του νηπιαγωγείου ακόμα θα είναι αναγκασμένα να διδάσκονται δύο ξένες γι’ αυτά μέχρι την ηλικία εκείνη γλώσσες.
Άρα από την υπόθεση αυτή κερδισμένο θα είναι το υπουργείο εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων το οποίο θα μπορεί να λέει πως έδωσε στους Πομάκους της Θράκης τη δυνατότητα να διδαχθούν τη μητρική τους γλώσσα αλλά οι ίδιοι το αρνήθηκαν, το τουρκικό προξενείο και οι εδώ συνεργάτες τους που θα δουν ένα όνειρό τους να γίνεται πραγματικότητα, να μπαίνει δηλαδή και στα νηπιαγωγεία η τουρκική γλώσσα, ενώ οι μοναδικοί χαμένοι για άλλη μια φορά θα είναι οι ίδιοι οι Πομάκοι των οποίων τα παιδιά θα διδάσκονται πολλές ξένες γι’ αυτά γλώσσες χωρίς ωστόσο να μάθουν καμία από αυτές σωστά. Με λίγα λόγια δηλαδή, με την κίνηση αυτή της κυρίας Δραγώνα, ολοκληρώνεται το έγκλημα που ακούει στο όνομα μειονοτική εκπαίδευση.

Σ. Καραχότζα